دلیل ماندگاری سریال‌های قدیمی، برخورداری از فیلمنامه‌های بکر و خلاقانه بود
باشگاه خبرنگاران جوان؛ نفیسه خلیلی - ایرج محمدی، تهیه‌کننده باسابقه تلویزیون در واکنش به وضعیت فیلمنامه‌های اخیر و یکبار مصرف بودن آنها گفت: ما متاسفانه در حوزه فیلمنامه‌نویسی در هر ژانری به یک نقطه ضعفی رسیده‌ایم که دیگر مخاطبان رغبتی به تماشای کار‌ها ندارند. در سینما نیز یکسری اتفاقات سبک‌سرانه در حوزه کمدی می‌افتد که از لحاظ هنری آورده‌ای برای مخاطب ندارد. ولی در سالیان قبل در همین ژانر کمدی آثاری را داشتیم که هنرمندانه بود. اما اکنون فیلمی را ۲۰ روزه با چهارتا رقص و آواز سرهم می‌کنند و آن را روانه سینما می‌کنند. با این حال، ژانر کمدی در تاریخ سینمای ایران باقی نمی‌ماند. در مقابل آثاری هم بودند که در خاطره ذهنی مخاطب ماندگار و تبدیل به نوستالژی شدند.
محمدی ادامه داد: در حوزه پلتفرم‌ها و تلویزیون نکته‌ای که وجود دارد و آن این است که فقط تعدادی از نویسندگانمان اهل مطالعه هستند. مطالعه با فیلم دیدن متفاوت است. اکنون آنقدر درگاه فیلم‌های خارجی زیاد شده که حتی نویسنده ما از بخش‌های مختلف فیلم کپی‌برداری می‌کند. کارگردان دکوپاژ‌ها را می‌بیند و بر اساس آن کار را درمی‌آورد. من با کپی کردن مشکلی ندارم، اما آیا این کپی کردن برای مخاطب ایرانی قابل استفاده است؟
این تهیه‌کننده باسابقه تلویزیون در واکنش به پربیننده بودن سریال‌های قدیمی و مراجعه مخاطبان به سریال‌های شبکه آی‌فیلم توضیح داد: مردم به این دلیل به سریال‌های قدیمی مراجعه می‌کنند که فیلمنامه آنها بکر و اصل است و کپی‌برداری نیست. در واقع، این فیلمنامه‌ها از قلم نویسندگان پرتوان نشات می‌گرفت، که با زحمات فراوان فیلمنامه‌ها را تهیه می‌کردند. به همین دلیل بود که مخاطب خود را در سریال‌ها و فیلم‌های آن زمان می‌دید. این در حالی است که اکنون در فیلم‌ها و سریال‌ها حرف اصلی قصه را نمی‌دانیم.
وی از فیلمنامه‌نویسان درخواست کرد زمان بیشتری را صرف فیلمنامه کنند؛ چون بناست ۲۰ تا ۳۰ قسمت سریال بر مبنای آن ساخته و هزینه صرف شود. به گفته محمدی، البته هنوز مشکل دستمزد نویسندگان حل نشده است. برعکس دستمزد نجومی بازیگران، نویسندگان از پایین‌ترین رقم دستمزد برخوردارند. این در حالی است که نویسنده باید یک سریال در سال بنویسد و دستمزدی بگیرد تا بتواند یکسال با آن را بگذراند و مابقی سال را مطالعه کند. متاسفانه اکثر کار‌های ما بدون پژوهش است و چرخه تجارت بر چرخه کیفیت غلبه پیدا کرده است.
