وقت پرواز دوباره است آقای علیدوستی

حمید علیدوستی پس از تحمل یک دوره طولانی بیماری سرطان درگذشت. فوتبالیستی که درون و بیرون زمین متفاوت بود.

گروه ورزشی فارس؛ «دلچسب‌ترین گل‌ها با ضربه سر به ثمر می‌رسند چون برای رسیدن به توپ محکوم به پروازی». حمید علیدوستی درباره زیباترین گل‌ها از نظر خودش این را می‌گفت.

مهاجم پیشین تیم ملی در 70 سالگی پس از سال‌ها درگیری با سرطان در این مبارزه شکست خورد. خودش می‌گفت از فوتبال باختن و بعد بلندشدن از روی زمین را آموخته. سرطان اما حریفی نبود که فرصت دوباره به او بدهد.

حمید علیدوستی شاید بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران نباشد اما حتماً‌ جزو متفاوت‌ترین‌های آن است. هافبک چپ و بعدتر مهاجمی که هیچگاه وسوسه نشد برای بازی به استقلال و پرسپولیس برود. علی پروین بعدها درباره پیشنهاد به علیدوستی گفت «پیشنهاد ندادیم اما نیامد».

در فوتبالی که بازیکنانش مدعی وفاداری به تیم‌هایشان هستند، علیدوستی جوان ترکه‌ای و بلند بالا با آن سیبیل‌های معروف دهه 60 سال‌ها در هما توپ زد. همان جا وقتی رسیدن از تیمی جز سرخابی‌ها به تیم ملی مرسوم نبود، پیراهن ایران را به تن کرد، قهرمانی لیگ آورد و آقای گل هم شد. مردی که هواداران استقلال و پرسپولیس با گل‌هایش به رقیب برای هم کری می‌خواندند.‌

اما این تنها وجه تمایز او با سایرین نبود. علیدوستی بیرون از زمین فوتبال هم متفاوت بود. بازیکنی عاشق کتاب، موسیقی و فیلم که تنهایی و سکوت را ترجیح می‌داد. کلکسیون فیلم‌ها و صفحه‌های موسیقی‌اش همچنان زبانزد است. شیفته برگمان، فلینی، باخ و بتهوون بود؛ به راجر واترز هم گوش می‌داد. می‌گفت «بعضی وقت‌ها کتاب را که دست می‌گرفتم حتی یادم می‌رفت ناهار بخورم».

در آخرین سکانس از مستند سمفونی حمید که درباره زندگی‌اش است، علیدوستی در پاییز به ورزشگاه شیرودی، امجدیه سابق می‌رفت. استادیومی پیر و خسته که در قلب تهران نشسته. او امروز، در یک صبح سرد پاییزی برای آخرین بار باز به آن ورزشگاه برگشت. جایی که گل‌های زیادی زده و خاطرات زیادی ساخته. این بار هم بالاتر از همه بود. مثل همان گل‌های دیدنی‌اش با ضربه سر. روی دوش همبازیان و شاگردانش. حالا وقت پرواز رسیده آقای علیدوستی.

#حمیدعلیدوستی

#فوتبال_ایران