سهراب سپهری در کتاب مرگ رنگ شعری دارد به نام دیوار. در بند دوم شعر شبی را تصویر می‌کند که از ترس غولان و اهریمنان گرد خود دیواری کشیده است:

«تا بسازم گرد خود دیواره‌ای سرسخت و پا برجای،

با خود آوردم ز راهی دور

سنگ‌های سخت و سنگین را برهنه‌پای

ساختم دیوار سنگین بلندی تا بپوشاند

از نگاهم هر چه می‌آید به چشمان پست

و ببندد راه را بر حمله‌ی غولان

که خیالم رنگ هستی را به پیکرهایشان می‌بست»

و در بند آخر شعر می‌گوید که مدت‌ها بعد با فرو ریختن دیوار چه رخ داده است:

«تا شبی مانند شب‌های دگر خاموش

بی‌صدا از پا درآمد پیکر دیوار

حسرتی با حیرتی آمیخت»

این حکایت رفتار بسیاری از فعالان سیاسی ما در سال‌های اخیر است. هر یک از دو جناح، به گمان این که خود حق کامل و جناح دیگر کاملاً باطل است دور خود دیواری کشید و جناح دیگر را دیو و غول و اهریمن پنداشت و مدام بر قطر این دیوار کینه و شقاق افزود. دو جناح اصلی فراموش کردند آنچه به حضور جناح‌های سیاسی معنی می‌دهد تنوع و تکثر و نقد و نقدپذیری است. اگر جناح‌های سیاسی مفید باشند، هر جناح کاستی‌های جناح دیگر را می‌بیند، گزارش می‌کند، نقد می‌کند و جبران می‌کند. بودن دو یا چند جناح به معنای بودن دو یا چند سنگر روبه‌روی هم و در حال جنگ و کشتار نیست. در جامعه‌ی متعادل جناح‌ها برای حذف هم تلاش نمی‌کنند، چه، خوب می‌دانند اگر جناح دیگری نباشد نشاط و تلاش هم نخواهد بود.

از بدترین آفات خودحق‌پنداری، پیوند زدن خود با مقدسات و دین و خدا به شکلی غیر قابل بازگشت است. احتمالاً گروهی از شما آن پیام عجیب را دیده‌اید که از تنهایی مقام معظم رهبری و تنها گذاشتن امام زمان و تشبیه تهران به کوفه و لزوم نذر و تضرع برای تغییر نتیجه‌ی انتخابات می‌گوید. این چه حالی است؟ اگر یک جناح رای نیاورد یعنی امام زمان و مقام معظم رهبری و رسول الله و دین خدا تنها مانده‌اند؟ این همان دیوار توهم است که گرداگرد خود می‌کشند و کم‌کم باور هم می‌کنند.

نتیجه‌ی انتخابات هنوز کامل مشخص نشده است اما می‌بینیم که تعداد قابل توجهی از کرسی‌ها را نه نماینده‌های دو یا سه لیست شاخص که نماینده‌های مستقل به دست آورده‌اند، و می‌بینیم که تفاوت میان تعداد اعضای برگزیده از دو لیست اصلی تفاوت معنی‌داری نیست. این پیام آشکار مردم است به جناح‌ها و فعالان سیاسی. پیام این است، دیوار نه، جنگ نه، حذف نه، توهم نه، تکثر آری، تنوع آری، هم‌نشینی آری، تعامل آری. پیام مردم این است، این کشور خانه‌ی همه‌ی ما است و همه با هم برادر هستیم. اختلاف هم طبیعی است و هم اگر به جنگ و جنجال نکشد مفید. پیام مردم را بشنویم، پیش از آن که دیر شود.