باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی - پژوهشگران دریافتند مردانی که تحت پرتودرمانی قرار گرفتند، بیشتر در معرض مشکلات خاص ادراری و مرگ ناشی از هر علتی بودند؛ در حالی که افرادی که جراحی برداشتن پروستات را انجام دادند، با نرخ بالاتری از بیاختیاری ادرار و اختلال نعوظ مواجه شدند.
جراحی و پرتودرمانی از جمله گزینههای اصلی درمان برای مردانی هستند که سرطان پروستات آنها در مراحل اولیه تشخیص داده شده است (یعنی پیش از آنکه بیماری از غده پروستات فراتر رود). جراحی شامل برداشتن پروستات است، در حالی که پرتودرمانی از پرتوهای پرانرژی برای هدف قرار دادن سلولهای سرطانی بدون مداخله جراحی استفاده میکند.
محققان دانشگاه ایالتی نیویورک سوابق پزشکی بیش از ۲۰ هزار مرد را که یکی از این دو روش درمانی را دریافت کرده بودند، بررسی و وضعیت آنها را به مدت تقریبی پنج سال پایش کردند.
نتایج نشان داد که ۲۹ درصد از مردان تحت جراحی دچار بیاختیاری ادرار شدند، در حالی که این رقم برای دریافتکنندگان پرتودرمانی ۶ درصد بود؛ همچنین، حدود یکسوم مردان در گروه جراحی دچار اختلال نعوظ شدند.
در مقابل، مردانی که پرتودرمانی شده بودند، بیشتر احتمال داشت که دچار احتباس ادرار، التهاب مثانه و وجود خون در ادرار شوند. این مطالعه همچنین نرخ بالاتری از مرگومیر (به هر علتی) را در میان دریافتکنندگان پرتودرمانی ثبت کرد؛ بهطوری که حدود ۸ درصد از آنها در طول دوره پیگیری فوت کردند (در مقایسه با ۶.۵ درصد در گروه جراحی)؛ این یافته پرتودرمانی را با افزایش ۴۵ درصدی در نرخ مرگومیر کلی مرتبط دانست.
با این حال، پژوهشگران تأکید کردند که این یافته ثابت نمیکند پرتودرمانی علت اصلی مرگومیر بیشتر بوده است، زیرا این مطالعه ماهیت مشاهدهای داشته و علل دقیق مرگ را تعیین نکرده است.
دکتر جفری وایس، استاد اورولوژی و نویسنده اصلی این مطالعه، اظهار داشت که هر دو روش درمانی میتوانند بر عملکرد ادراری و جنسی تأثیر بگذارند و بر اهمیت گفتوگو با بیمار درباره خطرات، مزایا و عوارض جانبی هر گزینه پیش از اتخاذ تصمیم نهایی تأکید کرد.
پژوهشگران همچنین بر لزوم انجام مطالعات بیشتر برای درک اثرات بلندمدت روشهای درمانی مختلف، بهویژه در زمینه نرخ بقا و عود سرطان پروستات، تأکید کردند.
منبع: دیلی میل
12309691
مهمترین اخبار علمی فناوری
