ران پل: جنگ با ایران و گرانی سوخت، جمهوری‌خواهان را در انتخابات مجازات کرد
باشگاه خبرنگاران جوان؛ اعظم پورکند - سیاستمداران معمولاً بدون کمترین تردیدی به وعده‌های انتخاباتی خود عمل نمی‌کنند و در بیشتر موارد نیز از پیامد‌های آن می‌گریزند. آمریکایی‌ها آن‌قدر به وعده‌های زیر پا گذاشته‌شده عادت کرده‌اند که گاهی حتی متوجه نقض آنها هم نمی‌شوند. با این حال، هفته گذشته رأی‌دهندگان متوجه شدند. آنها به حزب جمهوری‌خواه نشان دادند که تا چه اندازه از تصمیم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، برای حمله به ایران خشمگین هستند و از کنگره نیز به‌دلیل چشم‌پوشی از اختیارات قانون اساسی خود در موضوع جنگ و صلح ناراضی‌اند.
نتایج این انتخابات چشمگیر بود. رأی‌دهندگان حتی تگزاس را نیز به نفع دموکرات‌ها تغییر دادند و این حزب کنترل قاطع هر دو مجلس نمایندگان و سنا را به دست گرفت.
در شرایطی که وعده ترامپ برای یک جنگ کوتاه و پیروزی سریع به‌سرعت رنگ باخت، هزینه‌های حمله غیرضروری و غیرقانونی به کشوری در هزاران کیلومتر دورتر، خیلی زود فشار سنگینی بر آمریکایی‌ها وارد کرد. بسته شدن قابل پیش‌بینی تنگه هرمز، هزینه سوخت را به‌شدت افزایش داد و به آتش تورم دامن زد؛ تورمی که قیمت تمام کالا‌ها و خدماتی را که از طریق جاده، راه‌آهن یا هوا حمل‌ونقل می‌شوند، تحت تأثیر قرار داد.
برای ماه‌ها، نتایج نظرسنجی‌ها روشن بود: سه دغدغه اصلی آمریکایی‌ها، قیمت بالای سوخت، تورم و جنگ ایران بود. این سه مسئله به یکدیگر مرتبط بودند، اما جمهوری‌خواهان نگرانی‌های رأی‌دهندگان را نادیده گرفتند. سه‌شنبه گذشته، رأی‌دهندگان حرف آخر را زدند.
معمولاً نامزدی که شعار صلح سر می‌دهد، پیروز انتخابات می‌شود. ترامپ نیز در جریان مبارزات انتخاباتی بار‌ها وعده داده بود که نه‌تنها جنگی را آغاز نخواهد کرد، بلکه به درگیری‌های موجود پایان خواهد داد. اما پیش از این نیز چنین وعده‌هایی را شنیده‌ایم.
جورج دبلیو بوش با وعده اتخاذ سیاست خارجی «متواضعانه‌تر» انتخاب شد. پس از هشت سال جنگ‌های دولت بوش در خاورمیانه، باراک اوباما با شعار نامزد جدید صلح به قدرت رسید. با این حال، خیلی زود شعار «صدام باید برود» در دوران بوش، جای خود را به شعار‌های «اسد باید برود» و «قذافی باید برود» در دوران اوباما داد.
ترامپ نیز پس از آنکه جو بایدن آمریکا را در آستانه جنگ با روسیه بر سر اوکراین قرار داد، انتخاب شد. او وعده داد که این بار نامزد واقعی صلح خواهد بود؛ اما نتیجه، جنگ با ایران بود؛ جنگی که در آن پیروز نشدیم و امکان پیروزی در آن نیز وجود ندارد.
آیا حزب جمهوری‌خواه پیام رأی‌دهندگان را دریافت کرده است؟ آیا از درسی که مردم می‌توانند زمانی که سرانجام از دروغ شنیدن خسته می‌شوند، به سیاستمداران بدهند، عبرت گرفته است؟
جریان نومحافظه‌کاران، سرزنش انتخاباتی ترامپ از سوی رأی‌دهندگان را فرصتی برای بازگرداندن حزب جمهوری‌خواه به دوران بوش می‌بیند. آنها استدلال می‌کنند که بله، قیمت‌ها و تورم مشکل‌ساز هستند، اما این مسائل هیچ ارتباطی با جنگ ایران ندارند.
هیچ‌کس این ادعا را باور نمی‌کند.
جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، به‌روشنی دلایل شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای را تشریح کرد: جنگ، تورم، کنار گذاشتن شعار «اول آمریکا» و روابط ناسالم واشنگتن با اسرائیل. نومحافظه‌کاران دوران بوش، از جمله مارک تیسن، از این اظهارات به‌شدت خشمگین شدند و ونس را به «بی‌وفایی» به رئیس‌جمهور متهم کردند.
اما آیا ونس واقعاً به آنچه گفته اعتقاد دارد یا اظهارات او نیز نمونه دیگری از وعده‌های سیاستمداران برای گفتن همان چیزی است که تصور می‌کنند رأی‌دهندگان می‌خواهند بشنوند؟
به نظر می‌رسد حزب جمهوری‌خواهی که توماس مسی را به‌دلیل مخالفت با طرح موسوم به «لایحه بزرگ و زیبا» از صفوف خود کنار گذاشت؛ همان کسی که درباره خطرات ترجیح دادن منافع کشور‌های خارجی بر منافع آمریکا هشدار داده و خواستار پایان دادن به تمام کمک‌های خارجی شده بود، دیگر حزبی نیست که آمریکایی‌ها به آن علاقه داشته باشند.
این وضعیت دردناک ادامه خواهد یافت تا زمانی که حزب جمهوری‌خواه سرانجام خود را از شر نومحافظه‌کاران و جنگ‌طلبان خلاص کند و به ریشه‌های اصلی خود بازگردد؛ ریشه‌هایی که در گذشته سناتور فقید رابرت تافت نماینده آن بود و امروزه افرادی مانند توماس مسی، مارجری تیلور گرین، جو کنت، تاکر کارلسون و بسیاری دیگر از آنها دفاع می‌کنند؛ افرادی که واقعاً دغدغه صلح و آزادی را دارند.
منبع: آننتی وار
