«میناب» پرچم مظلومیت ایران است
بیش از یک‌هزار دانش‌آموزان کنیایی در حاشیه نمایشگاه بین‌المللی کتاب نایروبی با ثبت دلنوشته‌های خود فاجعه تجاوز کودک‌کشان آمریکایی را به مدرسه‌ای در میناب محکوم کردند.
به گزارش سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، در حاشیه بیست‌وهفتمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب نایروبی ۲۰۲۶، حدود ۱۲۰۰ دانش‌آموز کنیایی با ثبت پیام‌های دست‌نویس، همدردی خود را با شهدا و خانواده‌های آنان در پی فاجعه میناب ابراز کردند.
این پیام‌ها در قالب یک تابلوی مشترک همبستگی گردآوری و در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفت که مضامین بیشتر، بیش از آن که سیاسی باشند، حول مفاهیمی همچون سوگواری، دعا، تسلیت، همدردی، صلح و مخالفت با خشونت شکل گرفته‌اند.
برآورد اولیه از محتوای پیام‌ها حاکی از آن است که حدود ۷۸ درصد آنها با صراحت به یکی از این مضامین اختصاص داشته‌اند و توجه به کودکان و قربانیان جوان، استفاده از نمادهایی همچون قلب و نقاشی و نیز ارجاع مکرر به خداوند، دعا و آرامش، نشان می‌دهد که دانش‌آموزان عمدتاً حادثه را از منظر انسانی و اخلاقی درک و بازتاب داده‌اند.
نمایشگاه بین‌المللی کتاب نایروبی، به‌عنوان یک محیط فرهنگی و آموزشی، زمینه‌ای فراهم کرد تا موضوعی مرتبط با حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به مدرسه میناب، مستقیماً با احساسات و واکنش‌های نسل جدید کنیا پیوند بخورد.
مشارکت دانش‌آموزان در این اقدام، نمونه‌ای عینی از ارتباط «مردم با مردم» است که در آن، مخاطبان بدون قرارگرفتن در چارچوب‌های رسمی، احساسات و برداشت شخصی خود را بیان کرده‌اند.
از منظر دیپلماسی فرهنگی، غلبه مضامین انسانی، دینی و صلح‌طلبانه را می‌توان یکی از مهمترین یافته‌های این تجربه دانست. این مضامین، به دلیل برخورداری از ظرفیت مشترک در فرهنگ‌ها و جوامع مختلف، می‌توانند زمینه مناسبی برای تقویت شناخت متقابل و ایجاد ارتباط عاطفی میان جامعه ایران و دانش آموزان کنیایی فراهم کنند.
همبستگی مستقیم با ایران نیز در بخشی از پیام‌ها مشاهده شده است. اگرچه این گروه از نظر کمی در اقلیت قرار دارد، از منظر دیپلماسی فرهنگی اهمیت دارد؛ زیرا نشان‌دهنده آن است که برخی مخاطبان جوان، ضمن ابراز همدردی با قربانیان، میان این حادثه و جامعه ایران نیز پیوند عاطفی برقرار کرده‌اند.
یکی دیگر از نکات قابل‌توجه، توجه به کودکان و شهدای جوان است. در برخی پیام‌ها، شهدا با تعابیری همچون کودکان بی‌گناه یا روح‌های جوان مورد اشاره قرار گرفته‌اند. این امر می‌تواند بیانگر حساسیت دانش‌آموزان نسبت به همسالان خود و برجسته‌شدن وجه انسانی حادثه در ذهن آنان باشد.
همچنین استفاده از قلب، چهره‌های غمگین، نقاشی و سایر نمادهای بصری، در کنار پیام‌های نوشتاری، نشان‌دهنده استفاده دانش‌آموزان از شیوه‌های ساده و مستقیم برای انتقال احساسات است؛ موضوعی که با گروه سنی مشارکت‌کنندگان نیز تناسب دارد.
