این ارتفاع حصار ناپذیر

از کنار برخی خبرها نباید سرسری گذشت. وسط جنگ و تحریم محاصره، تیم ملی کشتی آزاد و فرنگی زیر ۲۳ سال ایران در مسابقات قهرمانی جهان حاضر می شوند؛ هر دو تیم با اقتدار و فاصله زیاد از حریفان، قهرمان می شوند، پرچم کشورشان را به اهتزاز در می آورند و سرود جمهوری اسلامی ایران را طنین انداز می کنند. سپس، سرمربی غیور و کاردرست تیم ها (پژمان درستکار)، استوری می گذارد: "ایران حسین (ع) تا ابد پیروز است". پرچمی که بارها به عنوان قهرمان جهان در لاس وگاس آمریکا به اهتزاز در آمد، همان است که دشمن، خاکمال و خاکستر می خواست؛ و سرود ملی اش را بایکوت شده. اما ورزشکاران غیرتمند ایران، هر بار از سکوی قهرمانی بالا می روند، اول احترام نظامی به پرچم خونرنگ و شهدای والامقام دفاع مقدس 47 ساله می گذارند و سپس، نشان طلا را به دوست و دشمن نشان می دهند. چه خوش گفت، سرداری که گفت "روی قبرم بنویسید سرباز، قاسم سلیمانی". فرمود: "ما ملت امام حسینیم". و چه زیبا سرود استاد کلامی زنجانی: "یل یاتار، طوفان یاتار، یاتماز حسینین پرچمی". کور باد هر دشمنی که نتواند ارتفاع و اهتزاز پرچم ایران را ببیند.