چرا شرط پزشکیان در برابر ترامپ کارساز نیست؟
ترامپ مکرراً ادعا می‌کند «مذاکرات در جریان است»، اما همزمان تهدید به «مادر همه بمب‌ها» می‌کند. این «مذاکره» نیست، مهلت همراه با سلاح است. از منظر سیاسی، او به توافق نیاز ندارد، به تسلیم نیاز دارد
پزشکیان در برابر این اولتیماتوم، موضع «شرط» را انتخاب کرده: «اول تحریم‌ها را بردارید، بعد.» این نه رد مذاکره، بلکه رد مذاکره‌ای که در آن طرف مقابل همزمان چاقو روی گلو نگه داشته باشد است. اما ضعف این موضع این است که ابتکار عمل را به طرف مقابل می‌دهد.
ترامپ با «شرط‌گذاری» به مذاکره وادار نمی‌شود.
او تنها در برابر «اظهار زور» عقب‌نشینی می‌کند. نمونه روشن آن اوکراین است: پوتین هرگز «اصرار به مذاکره» نکرد، بلکه با تهدید ضمنی هسته‌ای و ادامه فشار، ترامپ را وادار کرد که خودش زلنسکی را تحت فشار بگذارد تا او مذاکره کند
ترامپ در قبال اوکراین نشان داد که در برابر طرفی که «زور» نشان می‌دهد، نه تنها عقب‌نشینی نمی‌کند، بلکه طرف ضعیف‌تر را تحت فشار می‌گذارد تا تسلیم شود
موضع پزشکیان در سطح گفتمانی «عقلانی» است، اما در سطح سیاسی، ترامپ را به مذاکره وادار نمی‌کند
آنچه ترامپ را به «ترک مخاصمه» وادار می‌کند، همان‌طور که در قبال روسیه دیده شد، نه «اصرار بر مذاکره» و نه «شرط‌گذاری»، بلکه اظهار قدرت و ایجاد هزینه‌ای است که ترامپ نتواند آن را نادیده بگیرد.
ایران در حال حاضر نه آن قدرت را اعلام می‌کند و نه آن هزینه را ایجاد می‌کند و به همین دلیل، «شرط» پزشکیان در برابر ترامپ فاقد قدرت اجرایی است.
این یک بن‌بست ساختاری است: یکی «اجبار» می‌کند، دیگری «مقاومت»؛ یکی ضرب‌الاجل می‌گذارد، دیگری شرط. و هزینه آن را کسانی می‌پردازند که نه در صحنه بازیگری هستند و نه در اتاق تصمیم‌گیری.
#ایران #ترامپ #مذاکره #جنگ
