مرد و پدر ایرانی و تصویری که از او بر پرده سینما می‌رود
چندسالی است که یک الگو در سینمای جشنواره‌ای تکرار می‌شود: پدر ایرانی که به‌جای تکیه‌گاه، تهدید است. از خانه پدری، فروشنده و برادران لیلا تا پیرپسر و مراقب، در طول ۱۶ سال، این پنج فیلم با همین محور در جشنواره‌های خارجی دیده و بحث‌برانگیز شده‌اند و همه آنها یک تصویر را می‌سازند: پدر ایرانی، متهم ردیف اول!
نکته اینجاست که این فیلم‌ها لزوماً سیاه‌نمایی نمی‌کنند. سیاه‌نمایی، اغراق در بازنمایی است، نه نمایش تلخی.
مشکل جای دیگری است: نبودِ روایت مقابل. وقتی از ایران فقط یک صدا به جشنواره‌ها می‌رسد، مخاطب خارجی همان یک صدا را نماینده کل جامعه می‌گیرد. نه به این دلیل که نادرست است، به این دلیل که تنها است.
این خلأ خودبه‌خود شکل نگرفته؛ رشد سینمای زیرزمینی از یک سو و کوتاهی نهادهای رسمی از سوی دیگر، تصویری یکطرفه ساخته که هر سال پررنگ‌تر می‌شود. در حالی که حضور فعال و متنوع سینمای ایران در جشنواره‌ها می‌توانست این تصویر را متعادل‌تر کند، اما این حضور رفته‌رفته کم‌رنگ شده است.
نتیجه؟ پازلی که فقط یک تکه‌اش وجود دارد و بقیه گم شده و تا وقتی باقی تکه‌ها پیدا نشوند، هر فیلم تازه همان تصویر قدیمی را محکم‌تر می‌کند.
جام‌جم آنلاین
تحلیل و اخبار زنان را متفاوت بخوانید؛
#مردسالاری #پدرسالاری #خشونت_خانگی #سینمای_ایران #سینمای_جهان #جشنواره_فیلم #بازیگر #هنرمند #ایران
