شما پفیلا بخورید، کودک آرام می شود!
صدای جیغ و فریاد همراه با گریه و زاری بی‌امان!
در این لحظه‌ها، دانستن اینکه چه نکنیم و چه کنیم، مسیر را کوتاه‌تر می‌کند.
گروه زندگی: هر پدر و مادری لحظاتی را تجربه کرده‌اند که صدای گریه کودکشان بالا می‌رود و هیچ راهی برای آرام‌کردنش پیدا نمی‌کنند. در چنین موقعیتی، واکنش بزرگسال می‌تواند بحران را عمیق‌تر کند یا آن را فروبنشاند. «زهرا مجیدی»، کارشناس ارشد روانشناسی بالینی و درمانگر کودک، از راهکارهای قرارگرفتن در چنین شرایطی می‌گوید.
۱- با صدای بلند با او صحبت نکنید، زیرا اگر صدای شما نیز بالا برود، قطعاً شدت گریه بیشتر می‌شود و سپس صدای شما نیز بالاتر می‌رود. صدای آرام والد، تنها کانالی است که کودک در اوج هیجان هنوز می‌تواند از آن الگو بگیرد.
۲- در آن لحظه تهدید نکنید، زیرا کودک اصلاً گوش نمی‌دهد که شما چه می‌گویید و فقط حرف شما بی‌اعتبار می‌شود. تهدیدی که در لحظه اجرا نشود، در دفعات بعد نیز اثر بازدارنده‌اش را از دست می‌دهد.
۳- قهر نکنید، زیرا ممکن است شدت گریه بیشتر شود و الگوی قهر در بحران را به کودک یاد می‌دهید. کودکی که قهر را به‌عنوان راه‌حل می‌بیند، در نوجوانی نیز همان الگو را در تعارض‌ها تکرار می‌کند.
۴- کتک نزنید، زیرا شما امن‌ترین فرد زندگی او هستید. تنبیه بدنی، حس امنیت را دقیقاً در همان لحظه‌ای خدشه‌دار می‌کند که کودک بیشترین نیاز را به آن دارد.
_ مثلاً توپی بردارید و آن را به هوا بیندازید. حرکت ناگهانی و قابل‌پیش‌بینی توپ، توجه کودک را از هیجان درونی به یک رویداد بیرونی منتقل می‌کند.
_ دو ماشین یا عروسک بردارید و خودتان با خودتان شروع به بازی‌کردن کنید. دیدن بازی والد، حس کنجکاوی کودک را فعال می‌کند و او را به سمت مشارکت می‌کشاند.
_ ظرفی پفیلا بیاورید و شروع به خوردن کنید (خوراکی‌ای که دانه‌دانه باشد و خوردنش زمان‌بر باشد). این فعالیت، زمان لازم برای فروکش‌کردن موج هیجان را فراهم می‌کند.
_ مانند یک کودک دور خانه بپرید و بازی کنید. تخلیه انرژی از سوی والد، فضای روانی خانه را از تنش به سمت بازی تغییر می‌دهد.
_ از انجام فعالیت‌های بالا ناامید نشوید و پنج دقیقه ادامه دهید و اصلاً کودک را مخاطب قرار ندهید. پنج دقیقه، فرصتی است که به کودک اجازه می‌دهد بدون احساس تحت‌فشار بودن، تصمیم بگیرد به شما بپیوندد.
_ اگر کودک خواست با شما همراه شود، مخالفتی نکنید و بدون کلام سرزنش‌کننده، با هم به آن فعالیت ادامه دهید. پذیرش بی‌قیدوشرط، پیام «تو پذیرفته‌ای» را بدون نیاز به توضیح منتقل می‌کند.
_ بعد از اینکه شرایط آرام شد، حتماً با کودک درباره رفتارش صحبت کنید و احساس ناراحتی خودتان را بیان کنید. این گفت‌وگو، مرز میان هیجان و رفتار را به کودک می‌آموزد و رابطه را ترمیم می‌کند.
بر اساس توصیه این کارشناس، مهمترین نکته این توصیه‌ها «گفت‌وگوی پس از آرامش» است؛ یعنی همان مرحله‌ای که او در پایان بر آن تأکید کرده است.
این گفت‌وگو سه ویژگی دارد:
نخست، زمانش بعد از آرام‌شدن شرایط است، نه در اوج گریه، چون در اوج هیجان کودک آماده شنیدن نیست؛ دوم، درباره رفتار کودک است، نه حمله به شخصیت او، یعنی صحبت درباره کاری که انجام داده و نه برچسب‌زدن به خودش؛ سوم، بیان احساس ناراحتی والد نیز در آن گنجانده می‌شود، بدون سرزنش، تا کودک اثر رفتارش را بر دیگری ببیند؛ بنابراین اگر مرحله‌های قبل انجام شوند اما این گفت‌وگو حذف شود، فرصت اصلی یادگیری از دست می‌رود.
پایان پیام/
#تربیت_کودک
#روانشناسی_کودک
#گریه
#والدگری_آگاهانه
#آرامش
#زهرا_مجیدی
