وقتی محیط آموزشی، روحِ معلول را فرسوده می‌کند

باشگاه خبرنگاران جوان؛ نرگس امام‌جمعه - در راهروهای مدرسه‌ای که با دیوارهایی قدیمی و فضایی که بیشتر به محیط‌های بیمارستانی شباهت دارد، سکوت ناشی از کمبود امکانات حس می‌شود. در حالی که دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در انتظار محیطی پویا هستند، فرسودگی ساختمانی و نبود بودجه برای نوسازی و دکوراسیون داخلی، باعث شده تا این فضاها بیش از آنکه نماد رشد و یادگیری باشند، تداعی‌کننده محدودیت‌های سخت و محیط‌های خشک و قدیمی باشند.

بررسی وضعیت نشان می‌دهد که اگرچه از نظر ظرفیت فضا برای حضور دانش‌آموزان مشکلی وجود ندارد، اما وضعیت تجهیزات داخلی و ظاهر ساختمان، با استانداردهای مورد نیاز همخوانی ندارد. مشکل اصلی، علاوه بر وسعت فضا،  در بودجه‌های مربوط به تجهیزات تکمیلی است که اجازه نمی‌دهد محیطی شاد و آموزشی برای بچه‌ها فراهم شود.

در همین راستا، یکی از مسئولان یک مدرسه استثنایی در گفت و گو با خبرنگار باشگاه خبرنگاران جوان، با اشاره به محدودیت‌ها و تعداد دانش‌آموزان گفت: ظرفیت کلاس‌های ما حدود ۴ تا ۶ نفر است به طور کلی حدود ۱۵۰ دانش آموز استثنایی در مقطع ابتدایی و دبیرستان در این مدرسه مشغول تحصیل هستند. حدود ما فضا داریم، اما از نظر تجهیزات با چالش روبرو هستیم. مثلاً بسیاری از کلاس‌ها پروژکتور دارند، اما برای استفاده از آن، حتی پرده نداریم. 

وی افزود: واقعیت این است که امکانات آموزشی، از پرده و پروژکتور گرفته تا تجهیزات تخصصی‌تر، نیاز مبرم ما هستند. در بحث بودجه نیز، بخش مربوط به دکوراسیون داخلی و تجهیزات ساختمان همواره با محدودیت روبرو بوده است.

این مسئول همچنین به حضور مداوم درمانگرانی چون گفتاردرمانگر و کاردرمانگر در کنار این فضا اشاره کرد و گفت: در مدارس استثنایی به مشاور، گفتار درمانگر احتیاج است تا بتوان از ظرفیت‌های موجود در کلاس‌ها به بهترین شکل استفاده کرد.

گفتنی است که تا زمانی که بودجه‌های مربوط به نوسازی و تجهیزات داخلی ساختمان در اولویت قرار نگیرد، فضا‌های آموزشی مدارس استثنایی همچنان میان ظرفیت‌های پنهان و واقعیت‌های فرسوده باقی خواهند ماند؛ وضعیتی که فراتر از یک چالش آموزشی، نیاز به بازسازی ساختاری و رفاهی برای ایجاد محیطی مناسب برای کودکان با نیازهای ویژه دارد.