وقتی همه چیز قفل می‌شود، خدا کجای زندگی ماست؟

باشگاه خبرنگاران جوان - آیات ۵۶ تا ۶۳ سوره نمل، ادامه روایت عبرت‌آموز اقوام سرکش و در عین حال نقطه عطفی در تغییر لحن قرآن از نقل تاریخ به گفت‌وگوی مستقیم با مخاطب است.

این بخش، هم تصویری روشن از فرجام لجاجت و تکذیب ارائه می‌دهد و هم با طرح پرسش‌های پی‌درپی، انسان را به بازنگری در ایمان و نگاهش به خداوند دعوت می‌کند.

واکنش لجوجانه قوم لوط، وقتی اصلاح‌طلبی جرم می‌شود

در آیه ۵۶، قرآن به واکنش نهایی قوم لوط در برابر پیامبرشان اشاره می‌کند. آنها به‌جای پذیرش دعوت به پاکی و اصلاح، تصمیم به اخراج لوط و خانواده‌اش از شهر می‌گیرند. دلیل این تصمیم، نه جرم یا تهدید اجتماعی، بلکه پاکدامنی و میل به طهارت عنوان می‌شود.

این آیه نشان می‌دهد که در جوامع منحرف، ارزش‌ها وارونه می‌شوند، به‌گونه‌ای که فساد، عادی و حتی مقدس جلوه می‌کند و پاکی به عنوان تهدید تلقی می‌شود. این منطق معکوس، یکی از نشانه‌های فروپاشی اخلاقی یک جامعه است؛ جایی که اصلاح‌گران، مزاحم نظم فاسد موجود شناخته می‌شوند.

نجات در دل عذاب، مرز ایمان و انحراف

در آیه ۵۷، سرنوشت لوط و خانواده‌اش از سرنوشت قوم جدا می‌شود. خداوند لوط و پیروانش را نجات می‌دهد، اما همسر او را مستثنا می‌کند. این استثنا، پیام مهمی در خود دارد، یعنی پیوند‌های ظاهری، حتی نزدیک‌ترین نسبت‌ها، جای ایمان و همراهی در مسیر حق را نمی‌گیرد.

همسر لوط اگرچه در خانه پیامبر زندگی می‌کرد، اما در جبهه فکری و عملی قوم ایستاده بود. این آیه مرز روشنی میان نجات و هلاکت ترسیم می‌کند؛ مرزی که نه بر اساس نسب، بلکه بر اساس باور و انتخاب انسان‌ها شکل می‌گیرد.

عذاب قاطع، پایان یک انحراف ریشه‌دار

آیه ۵۸ از نزول عذابی سخن می‌گوید که به شکل بارانی سهمگین بر قوم فرود آمد. تعبیر آیه، عذاب را پاسخی طبیعی به انحرافی عمیق و اصلاح‌ناپذیر معرفی می‌کند. این عذاب ناگهانی، نتیجه سال‌ها لجاجت، تمسخر پیامبر و عادی‌سازی گناه است.

قرآن با این بیان، هشدار می‌دهد که انحراف‌های اجتماعی اگر به مرحله قبح‌زدایی برسند، دیگر صرفاً یک خطای فردی نیستند، بلکه به بحرانی عمومی تبدیل می‌شوند که کیفر جمعی را در پی دارد.

گذار از تاریخ به استدلال، دعوت به توحید

از آیه ۵۹ به بعد، لحن آیات تغییر می‌کند. قرآن پس از نقل سرگذشت اقوام گذشته، رو به مخاطب می‌کند و با طرح پرسش‌هایی بنیادین، او را به اندیشیدن فرا می‌خواند. نخست، پیامبر مأمور می‌شود خدا را ستایش کند و بر بندگان برگزیده‌اش درود فرستد.

سپس پرسش اصلی مطرح می‌شود: آیا خدا بهتر است یا آنچه شریک او می‌پندارند؟ این سؤال، مقدمه‌ای است برای شکستن بنیان‌های شرک و باور‌های تقلیدی.

خالقیت خدا نشانه‌ای روشن برای اهل اندیشه

در آیه ۶۰، یکی از روشن‌ترین نشانه‌های توحید مطرح می‌شود، آفرینش آسمان‌ها و زمین و نزول باران که باغ‌هایی سرسبز می‌آفریند. قرآن تأکید می‌کند که انسان حتی قادر به رویاندن یک درخت از این باغ‌ها بدون اراده الهی نیست.

این آیه، نگاه انسان را از مظاهر طبیعت به خالق طبیعت سوق می‌دهد و نشان می‌دهد که نظم، زیبایی و حیات، نتیجه تصادف یا قدرت‌های خیالی نیست، بلکه نشانه تدبیر الهی است.

امنیت زمین و هدایت در تاریکی‌ها

آیات ۶۱ و ۶۲ به نعمت‌های دیگری اشاره می‌کنند که اغلب بدیهی فرض می‌شوند: آرامش زمین، جریان رودها، استواری کوه‌ها و وجود راه‌های هدایت در خشکی و دریا.

همچنین پاسخ‌گویی خدا به دعای مضطر و رفع گرفتاری‌ها یادآوری می‌شود. این آیات، خدا را نه موجودی دوردست، بلکه همراه لحظه‌های بحران انسان معرفی می‌کند؛ خدایی که هم در نظام کلان آفرینش حاضر است و هم در دعا‌های شکسته دلان.

آفرینش دوباره و بازگشت نهایی

در آیه ۶۳، سخن از آغاز آفرینش و تکرار آن به میان می‌آید. خداوندی که انسان را نخستین‌بار آفرید، قادر است او را دوباره زنده کند و روزی‌اش را از آسمان و زمین برساند.

این آیه، هم پاسخی به انکار معاد است و هم تکمیل‌کننده زنجیره استدلال‌های توحیدی. وقتی آغاز خلقت و استمرار رزق به دست خداست، بازگشت دوباره انسان نیز امری دور از عقل نخواهد بود.

از سرنوشت اقوام تا انتخاب امروز ما

مجموعه آیات ۵۶ تا ۶۳ سوره نمل، پلی میان تاریخ و حال می‌سازد. قرآن با نشان دادن فرجام تلخ قوم لوط، مخاطب را نسبت به خطر عادی‌سازی گناه آگاه می‌کند و سپس با پرسش‌های عقلانی، او را به توحید و اعتماد به خدا فرا می‌خواند.

پیام اصلی این آیات آن است که سرنوشت انسان و جامعه، نتیجه انتخاب‌های فکری و اخلاقی آنهاست؛ انتخابی میان لجاجت یا تسلیم، میان شرک یا توحید، و میان غفلت یا بیداری.

منبع: فارس