این گیاه زیبا تالاب بابل را به خفگی کشاند

باشگاه خبرنگاران جوان - سنبل آبی که زمانی با گل‌های بنفش و ظاهر خیره‌کننده‌اش مظهر زیبایی آبگیر‌ها بود اکنون در قامت یک گیاه مهاجم و بی‌رحم اکوسیستم‌های آبی شمال کشور را به بند کشیده است.

در نگاه نخست سطح آب‌بندان آغوزبن بابل با فرشی از برگ‌های پهن و گل‌های بنفش پوشیده شده است؛ منظره‌ای که در ظاهر شکوه آبگیر را دوچندان کرده، اما در باطن پوششی بر یک فاجعه زیست‌محیطی است. 

این گیاه مهاجم با تسخیر سطح آب مانع از نفوذ نور و تبادل اکسیژن شده و حیات آبزیان و گیاهان بومی را در اعماق تالاب به مخاطره انداخته است.

آب‌بندان آغوزبن که روزگاری مأمن پرندگان مهاجر و پناهگاهی برای طبیعت‌گردان بود اکنون در میانه‌ی این نبرد خاموش، زیر لایه‌ای ضخیم و خفه‌کننده در حال از دست دادن هویت زیستی خود است.

رد گزینه سم‌پاشی به دلیل پیامد‌های محیط‌زیستی

ِحسین‌نژاد رئیس اداره حفاظت محیط‌زیست شهرستان بابل با اشاره به پیچیدگی مدیریت این بحران اظهار کرد: با توجه به غیربومی بودن این گیاه و نبود چرخه غذایی طبیعی برای آن در منطقه، کنترل بیولوژیک این مهاجم عملاً امکان‌پذیر نیست.

وی افزود: در جلسات ستاد مدیریت بحران با حضور متخصصان مرکز تحقیقات گیاه‌پزشکی کشور و ارگان‌های ذیربط، موضوع استفاده از سموم کشاورزی به دلیل پیامد‌های مخرب زیست‌محیطی رد شد. همچنین لایروبی غیرفنی نیز به دلیل خطر تکثیر و پخش شدن بذر و ساقه‌های این گیاه در سایر آب‌بندان‌ها، غیرکاربردی است.

پاکسازی دستی و مکانیکی؛ تنها راه مهار بحران

رئیس اداره حفاظت محیط‌زیست بابل، تنها راهکار عملیاتی برای مقابله با این گیاه را جمع‌آوری و پاک‌سازی دستی یا مکانیکی در زمان‌بندی مناسب عنوان کرد و گفت: این فرایند باید به‌صورت مستمر و در طی چندین سال تکرار شود تا بتوان ضمن کنترل انتشار، از سرایت آن به سایر آب‌بندان‌های منطقه جلوگیری کرد.

ناله‌های نجات از آغوزبن

رئیس اداره حفاظت محیط‌زیست بابل با اشاره به اینکه بیش از ۸۵ درصد سطح آب‌بندان آغوز بن بابل پوشیده از سنبل آبی است، گفت: منتظر هستیم این گیاه مهاجم جمع‌آوری و به‌صورت اصولی دفن شود.

حسین‌نژاد با ابراز تأسف از اینکه این گیاه در گذشته به دلیل ناآگاهی در این تالاب رهاسازی شده است، هشدار داد: قدرت تکثیر بی‌سابقه سنبل آبی، زنگ خطری جدی برای اکوسیستم‌های آبی بابل و یایر شهرستان‌ها است و مقابله با آن نه تنها یک چالش فنی، بلکه یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر برای حفظ آخرین بقایای اکوسیستم‌های آبی شکننده مازندران است که باید پیش از وقوع فاجعه‌ای جبران‌ناپذیر، تدبیر شود.

منبع: فارس