از قواعد قرآنی تا رئالیسم سیاسی، چرا ایران باید پرونده ان‌پی‌تی را ببندد؟
هنگامی که یک معاهده بین‌المللی به ابزار سلطه و مهار تبدیل می‌شود، خروج از آن یک ضرورت مبتنی بر قواعد قرآنی و رئالیسم سیاسی است.
گروه اندیشه: حدود پنجاه و شش سال از پیوستن ایران به معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای می‌گذرد. این عضویت پنج دهه‌ای نه تنها هیچ منفعت حقوقی و مادی برای کشور نداشته بلکه این پیمان به ابزاری در دست غرب و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تبدیل شده است تا اقتدار و امنیت ملی ایران را تضعیف کنند.
در حالی که ادعای اولیه ساختار این معاهده مبتنی بر خلع سلاح قدرت‌های هسته‌ای و به رسمیت شناختن حق اعضا برای بهره‌مندی صلح‌آمیز از فناوری هسته‌ای بود، اما در عمل دوگانگی آشکاری حاکم شد، به طوریکه دسته‌ای از کشورها آزادانه بمب اتم تولید می‌کنند و گروهی دیگر باید زیر چتر نظارت‌ها کنترل‌های سختگیرانه بمانند.
سرشت توافق با غرب این است که از مواضع و باورهای خود عقب‌نشینی کنیم و به طرز تدریجی در مقابل زیاده‌خواهی آنان تسلیم شویم. سیاست آمریکا نیز اقتضا می‌کند که جمهوری اسلامی ایران در NPT بماند تا بتواند به صورت مستمر اهرم فشار، تهدید و بهانه‌تراشی را حفظ کند.
زورگویی و بی‌منطقی آمریکا تا جایی پیش رفته است که تهدید می‌کرد اگر آژانس حمله به تاسیسات هسته ای ایران را ممنوع کند از آژانس (ان پی تی) خارج خواهد شد.
نکته دیگر، همسویی کامل آژانس با سرویس‌های جاسوسی غربی است. منطقی به نظر نمی‌رسد که ایران در سخت‌ترین و بی‌سابقه‌ترین تورهای بازرسی گرفتار باشد اما رژیم صهیونیستی آزادانه به انباشت تسلیحات اتمی بپردازد و هیچ نهاد بین‌المللی جرأت بازخواستش را نداشته باشد.
در این میان، خیانت‌ها و اقدامات مشکوک رافائل گروسی از ارائه گرای تأسیسات هسته‌ای ایران به دشمنان تا مشارکت در پروژه ترور نخبگان علمی کشور، لکه‌ننگی بر پیشانی این نهاد استعماری است.
گروسی با زمینه‌سازی برای صدور قطعنامه محکومیت علیه ایران در شورای حکام، بهانه حمله ترکیبی و مشترک آمریکا و صهیونیست‌ها را درست سه روز پیش از جنگ 12 روزه آماده ساخت.
در همین شرایط و با وجود تهاجم مستقیم رژیم صهیونیستی و آمریکا به خاک ایران و صراحت بند ۱۰ این پیمان مبنی بر اینکه «هر دولتی باید حق داشته باشد در اجرای حاکمیت ملی خود در صورتی که احساس کند موارد فوق‌العاده‌ای در رابطه با موضوعات این پیمان، منافع حیاتی کشورش را به مخاطره انداخته است، از پیمان خارج شود»، متأسفانه حضور در این معاهده خسارت‌بار ادامه دارد.
قواعد قرآنی و فقهی مؤید خروج از معاهدات استکباری
هنگامی که یک معاهده بین‌المللی از بستر فنی خود خارج شده و به ابزاری برای نفوذ امنیتی، اعمال فشار استکباری و تسهیل تهاجم دشمنان تبدیل می‌شود، روح حاکم بر آموزه‌های وحیانی و معارف قرآنی فرمان رهایی از این زنجیرهای تحمیلی را صادر می‌کند. استناد به قواعد قرآنی و فقهی در این عرصه، تبیین‌کننده پیوند ناگسستنی میان «تکلیف دینی» و «سیاست‌گذاری کلان امنیتی» است.
قرآن کریم تصریح دارد که خداوند هیچ‌گونه راه تسلط برای کافران و مستکبران بر مومنان قرار نداده است؛ «وَلَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا» «و خداوند هرگز کافران را بر مؤمنان تسلّطی نداده است» (نساء ـ 141) استمرار حضور در معاهده‌ای که به بهانه بازرسی‌های پادمانی، زمینه دسترسی سرویس‌های جاسوسی غرب به اطلاعات حیاتی کشور و تسلط امنیتی بر تاسیسات هسته‌ای را فراهم کرده، نقض صریح قاعده «لاضرر و لاضرار» است.
لزوم صیانت از بقا، اقتدار، امنیت و استقلال نظام اسلامی
در اندیشه اسلامی صیانت از بقا، اقتدار، امنیت و استقلال نظام اسلامی از اهم فرائض است. معاهده یا تعهد بین‌المللی که اصل نظام و امنیت کشور را به خطر بیندازد، به قاعده حفظ نظام اسلامی باید فوراً لغو و کنار گذاشته شود.
قاعده فقهی «لا ضرر و لا ضرار» نیز هرگونه حکم، قرارداد یا التزامی را که موجب ضرر و زیان مادی یا معنوی بر امت اسلامی باشد، نفی و باطل می‌کند. عضویت در NPT پس از ۵۵ سال ناکارآمدی و تحمیل خسارت‌های عظیم راهبردی، امنیتی و فناورانه به ایران، مصداق بارز «ضرر» است و ادامه آن جایز نیست.
قرآن مبین تأکید می‌کند که اگر از سوی طرف مقابل (پیمان‌شکنان و مستکبران) بیم خیانت، نقض عهد و استفاده ابزاری از توافقات رفت، مسلمانان مجاز و بلکه موظفند قرارداد را آشکارا به سوی خودشان بازگردانند و پاره کنند؛ «وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِیَانَةً فَانْبِذْ إِلَیْهِمْ عَلَیٰ سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لَا یُحِبُّ الْخَائِنِینَ» «و اگر از گروهی بیم خیانت داری [پیمانشان را] به سویشان بینداز [تا طرفین] به طور یکسان [بدانند که پیمان گسسته است]، زیرا خدا خائنان را دوست نمی‌دارد» (انفال ـ 58) غرب و آژانس با نقض آشکار تعهدات و همکاری با تروریست‌ها، عهد را شکسته‌اند؛ بنابراین پایبندی ما به آن موضوعیت خود را از دست داده است.
در اسلام پیروی از دستورالعمل‌های نظام سلطه مردود است
قرآن کریم همچنین مسلمانان را از اقداماتی که آن‌ها را در معرض خطر نابودی یا آسیب‌های جبران‌ناپذیر قرار می‌دهد، نهی می‌کند؛ «وَلَا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی التَّهْلُکَةِ» «خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید!» (بقره ـ 195) باقی ماندن در معاهده‌ای که اطلاعات محرمانه امنیتی و هسته‌ای کشور را در اختیار سرویس‌های جاسوسی دشمن برای اجرای ترور و تهاجم نظامی قرار می‌دهد، برخلاف این آیه شریفه است.
قرآن حکیم علاوه بر این تأکید می‌کند که عزت از آن خداوند، پیامبر و مومنان است؛ «وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ» «عزت از آن خدا و از آن پیامبر او و از آن مؤمنان است» (منافقون ـ 8) پذیرفتن نظارت‌ها و بازرسی‌های غیرمتعارف و تهدیدات مستمر قدرت‌های غربی در چارچوب NPT که استقلال و اقتدار ملی را خدشه‌دار می‌کند، با اصل حیاتی «عزت اسلامی» در تضاد است.
قرآن کریم همچنین بر عدم اطاعت از کافران و منافقین تصریح دارد، «وَلَا تُطِعِ الْکَافِرِینَ وَالْمُنَافِقِینَ» «و از کافران و منافقان اطاعت مکن» (احزاب ـ 48) پیروی از خواسته‌ها، دستورالعمل‌ها و استانداردهای دوگانه تحمیلی از سوی نظام سلطه و سازمان‌های غرب نوعی اطاعت از مستکبران محسوب شده و در اسلام مردود است.
تأمل در آیات الهی و قواعد برخاسته از آن آشکار می‌سازد که خروج از معاهدات استعماری، تکلیفی برخاسته از اصول دین مبین اسلام است. اصولی همچون نفی سبیل کفار، حفظ عزت اسلامی، وجوب دفاع از حریم امت و پرهیز از انداختن جامعه در ورطه هلاکت، خط بطلانی بر توجیه استمرارِ پایبندی به توافقات آسیب‌زا می‌کشد. این استدلال‌های متقن، اثبات می‌کند که صیانت از اقتدار ایران قوی، در گرو گسستن پیوندهای اسارت‌آور و اتکا به اراده لایزال الهی و قدرت درون‌زا است.
دکتر اکبر اعتماد: عضویت در NPT کوچک‌ترین سودی عاید کشور نمی‌کند
از همین رو، با توجه به صیانت از تمامیت ارضی و امنیت ملی کشور، استناد به بند ۱۰ معاهده مبنی بر مجاز بودن خروج در صورت به خطر افتادن امنیت، یک ضرورت انکارناپذیر است.
نگارش و اجرای حقوق بین‌الملل بر اساس منافع سلطه‌گران
همان‌گونه که مرحوم دکتر اکبر اعتماد، نخستین رئیس سازمان انرژی اتمی ایران بر این واقعیت تأکید داشت که عضویت در NPT کوچک‌ترین سودی عاید کشور نمی‌کند، نخبگان و صاحب‌نظران حوزه بین‌الملل نیز بر این باورند که سازمان‌ها، معاهدات و نهادهای بین‌المللی برخلاف ادعای ظاهر فریبنده خود، داوران بی‌طرف صلح جهانی نیستند، بلکه ابزارهایی نهادینه‌شده در دست قدرت‌های بزرگ برای حفظ سلطه، اعمال استانداردهای دوگانه و خلع سلاح ملت‌های مستقل‌اند. بازخوانی دیدگاه‌های این اندیشمندان نشان می‌دهد که حقوق بین‌الملل بر اساس منافع سلطه‌گران نگاشته و اجرا می‌شود.
برآیند تحلیل‌های واقع‌گرایانه متفکران منتقد غربی، مهر تأییدی است بر درستی مواضع راهبردی جمهوری اسلامی ایران در بی‌اعتمادی به سازوکارهای وابسته به غرب. این دیدگاه‌ها اثبات می‌کنند که دل بستن به مقررات سازمان‌های بین‌المللی، خطایی راهبردی است و امنیت پایدار، از معاهدات تبعیض‌آمیز بیرون نمی‌آید بلکه حاصل پیشرفت و مقاومت فعال، خودکفایی علمی و رهایی از یوغ ساختارهای ناعادلانه جهانی است.
بر این اساس، خروج از NPT امروز یک فریضه دینی، الزام رئالیسم سیاسی، ضرورت عقلی و دفاعی و یک گام راهبردی برای در هم شکستن محاسبات دشمن و صیانت از ایران قوی و استقلال و امنیت ایران اسلامی است.
«به منظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن خبرگزاری فارس را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های «کافه بازار» و «مایکت» دانلود و نصب کنید.»
#اندیشه
#هسته‌ای
#ان‌پی‌تی
#معاهده
#گروسی
#نفی‌سبیل
#لاضرر
#امنیت
#استقلال
#رئالیسم
#ایران_قوی
#قرآن‌کریم
