تقصیر کیست؟

بگویید: «تقصیر خودم است» 🔹آیت الله حائری شیرازی اگر انسان اعتراف بکند که خودش مقصر است، راحت می‌شود. قابیل چرا اینطور شد؟ چون وقتی دید قربانی هابیل قبول شد، به خدا بدبین و بدگمان شد؛ خیال کرد که خدا بین او و برادرش تبعیض قائل شده و حق او را در نظر نگرفته است. تا آنجا پیش رفت که برادرش را کُشت. برادر‌ان یوسف نیز وقتی دیدند که پدرشان به یوسف و بنیامین بیشتر علاقه‌مند است، نگفتند حتماً اشکالی در کار ما بوده است، برویم اشکال خودمان را برطرف کنیم؛ بلکه به پدرشان بدگمان شدند و گفتند: «إِنَّ أَبانا لَفی‏ ضَلالٍ مُبینٍ» [پدرمان در گمراهی آشکاری است]. ما باید از اینها عبرت بگیریم. نباید به خدا بگوییم: «من فلان کارها را کردم و این حقم نیست». این حرف، همان حرف برادران یوسف است که گفتند «إِنَّ أَبانا لَفی‏ ضَلالٍ مُبینٍ». بهترین کار در شب‌های احیاء این است که انسان به خدا بگوید: «تو همه‌ی مقدمات را فراهم کردی که من به همه‌جا برسم؛ اگر نرسیدم، خودم از این مقدمات استفاده نکردم. من به خودم ظلم کرده‌ام که نرسیدم و نشده است».