شهروندان آمریکایی درباره ایران چه نظری دارند؟

باشگاه خبرنگاران جوان - نظرسنجی مؤسسه یوگاو درباره «نگرش شهروندان آمریکا نسبت به ایران» از سوی مرکز تحقیقات صداو سیما ترجمه و منتشر شده است. این نظرسنجی از طریق مصاحبه تلفنی با ۱۱۲۱ بزرگسال آمریکایی در تاریخ ۲۸ تا ۳۰ دی ۱۴۰۴ انجام شده و گزارش آن ۶ بهمن ۱۴۰۴، انتشار یافته است نتایج این نظرسنجی نشان‌دهنده یک «دوگانگی استراتژیک» در افکار عمومی ایالات متحده نسبت به ایران است؛ وضعیتی که می‌توان آن را «ادراک تهدید بدون تمایل به جنگ» نامید.

اگرچه ۴۸ درصد از شهروندان آمریکایی برنامه هسته‌ای ایران را تهدیدی جدی (کاملاً جدی یا جدی) برای کشورشان می‌دانند و ۳۶ درصد نیز ایران را به صراحت «دشمن واقعی» قلمداد می‌کنند، اما این نگرانی امنیتی به حمایت از اقدام نظامی سخت ترجمه نشده است. مخالفت ۵۷ درصدی با حمله نظامی و باور ۴۱ درصد از پاسخگویان مبنی بر اینکه مداخلات خارجی آمریکا اغلب اوضاع را بدتر می‌کند، حکایت از غلبه پارادایم «خستگی از مداخله» دارد. این داده‌ها نشان می‌دهد که جامعه آمریکا ضمن حفظ هوشیاری نسبت به خطرات، مشروعیت و کارآمدی ابزار نظامی را برای حل بحران ایران زیر سوال برده و رویکردی واقع‌گرایانه و مبتنی بر اجتناب از درگیری مستقیم را ترجیح می‌دهد.

نظر پاسخگویان درخصوص بهبود اوضاع کشورهایی که آمریکا در آنها دخالت نظامی دارد

در لایه دوم تحلیل، داده‌ها گویای یک تفکیک شناختی عمیق میان «جامعه مدنی» و «ساختار حاکمیت» ایران در ذهنیت آمریکایی است. شکاف فاحش میان نگاه نامطلوب به حکومت ایران (تنها ۳ درصد مطلوبیت) و نگاه مثبت به مردم (۴۹ درصد) و معترضین (۴۷ درصد)، راهبرد مطلوبِ افکار عمومی را از «جنگ کلاسیک» به «قدرت نرم» تغییر داده است. این موضوع در تفاوت معنادارِ حمایت از روش‌های تغییر رژیم مشهود است: در حالی که ۴۶ درصد با استفاده از نیروی نظامی برای سرنگونی جمهوری اسلامی مخالف هستند، ۵۷ درصد از ارائه کمک‌های بشردوستانه به مخالفان داخلی برای دستیابی به همین هدف حمایت می‌کنند. این آمار نشان‌دهنده گذار از دکترین «تغییر رژیم با مداخله خارجی» به دکترین «حمایت از تغییر درون‌زا» در نزد افکار عمومی مردم آمریکا است.

نظر پاسخگویان درخصوص استفاده از نیروی نظامی ایالات متحده برای حمله به ایران 

تحلیل متغیر‌های سیاسی و رویکرد به رهبران، پرده از یک «خطر پنهان امنیتی» در لایه‌های زیرین افکار عمومی آمریکا برمی‌دارد که فراتر از دوقطبی‌های حزبی رایج است. اگرچه شکاف ۴۳ درصدی مخالفان در برابر ۳۴ درصد موافقان شیوه برخورد دونالد ترامپ، نشان‌دهنده فقدان «اجماع ملی» بر سر استراتژی فشار حداکثری است، اما داده‌های جزئی‌تر یک گرایش خطرناک به سمت «جنگ نیابتی» را آشکار می‌کند. نکته انضمامی و بسیار حیاتی این است که در کنار مخالفت قاطع با اعزام ارتش آمریکا، یک اقلیت قدرتمند ۳۷ درصدی وجود دارد که صراحتاً از «کمک نظامی» (ارسال سلاح و تجهیزات) به گروه‌های معارض داخلی ایران برای تغییر رژیم حمایت می‌کنند. این میزان (۳۷ درصد) در مقایسه با مخالفان این ایده (۳۱ درصد)، نشان می‌دهد که کفه ترازو به نفع «سناریوی سوریه/لیبی» (تسلیح مخالفان بدون دخالت مستقیم) سنگینی می‌کند. این داده وقتی در کنار باور ۳۴ درصدی مبنی بر اینکه «آمریکا با هر شخصی غیر از رهبر فعلی در موقعیت بهتری خواهد بود» قرار می‌گیرد، نشان می‌دهد که ذهنیت آمریکایی به شدت روی «حذف رهبران» متمرکز شده و آمادگی دارد تا هزینه آشوب داخلی ناشی از تسلیح مخالفان را بپذیرد، مشروط بر اینکه سرباز آمریکایی درگیر نشود. بنابراین، برخلاف ظاهر صلح‌طلبانه مخالفت با جنگ، یک پتانسیل ۳۷ درصدی برای حمایت از خشونت مسلحانه داخلی در ایران، در بطن جامعه آمریکا نهفته است.