جنگ، فضای مجازی و یک ضرورت فوری؛ قانون‌گذاری را به فردا موکول نکنیم
در شرایطی که #جنگ_ترکیبی، عملیات روانی، تهدیدات سایبری و فناوری‌های ارتباطی نوین، مرزهای #امنیت_ملی را تغییر داده‌اند، دیگر نمی‌توان با سیاست‌های پراکنده و تصمیم‌های مقطعی از منافع ملت ایران صیانت کرد.
امروز فضای مجازی صرفاً ابزار ارتباط مردم نیست؛ بخشی از زیرساخت دفاعی، اقتصادی، فرهنگی و امنیت ملی کشور است.
اما یک پرسش جدی وجود دارد:
آیا برای حکمرانی فضای مجازی در شرایط جنگ، بحران و تهدیدات ترکیبی، قانون جامع، شفاف، به‌روز و دارای ضمانت اجرا داریم؟
به اعتقاد من، قانون جامع حکمرانی فضای مجازی باید دست‌کم هفت محور اساسی داشته باشد:
۱. حفاظت از امنیت ملی: ترسیم جغرافیای سایبری و مرزبانی مجازی، مقابلهٔ قانونی و هوشمند با جاسوسی سایبری، خرابکاری دیجیتال، عملیات نفوذ و حملات به زیرساخت‌های حیاتی کشور.
۲. حفظ حقوق مردم: تضمین حریم خصوصی، امنیت اطلاعات، دسترسی پایدار و پاسداری از حقوق کاربران در برابر سوءاستفادهٔ سکوها و اشخاص.
۳. تداوم ارتباطات در بحران: پیش‌بینی سازوکارهای حقوقی و فنی برای جلوگیری از اختلال فراگیر در ارتباطات ضروری مردم، خدمات عمومی و کسب‌وکارها.
۴. مسئولیت‌پذیری سکوهای خارجی و داخلی: تعیین تکالیف روشن دربارهٔ حفاظت از داده‌ها، پاسخ‌گویی حقوقی و مقابله با جرائم سایبری.
۵. استقلال زیرساختی: توسعهٔ #شبکه_ملی_اطلاعات، مراکز داده، تجهیزات ارتباطی و مسیرهای پشتیبان.
۶. حمایت از خانواده و هویت فرهنگی: ارتقای سواد رسانه‌ای، حمایت از کودکان و نوجوانان و مقابلهٔ مستند و قانونی با جرائم و محتوای مجرمانه.
۷. شفافیت و نظارت قانونی: تعیین دقیق حدود اختیارات دستگاه‌ها، مرجع تصمیم‌گیر، نظارت قضایی و امکان اعتراض و رسیدگی به تصمیمات محدودکننده.
🔻 یک پیشنهاد مشخص به مجلس و دولت:
نه رهاسازی فضای مجازی قابل‌دفاع است، نه تصمیم‌گیری‌های مبهم و فاقد پشتوانهٔ قانونی.
حکمرانی مقتدرانه یعنی امنیت همراه با قانون، استقلال همراه با پیشرفت و صیانت از مردم همراه با حفظ حقوق آنان.
در شرایط جنگ ترکیبی، فضای مجازی بخشی از میدان #دفاع_ملی است؛ اما دفاع ملی بدون قانون دقیق، عقلانیت راهبردی و اعتماد عمومی پایدار نخواهد بود.
#حکمرانی_فضای_مجازی #امنیت_سایبری
