مغز ما سطل زباله اینستاگرام نیست
باشگاه خبرنگاران جوان - فرقی هم نمیکند چند سالت باشد؛ چه پدر یا مادر خانواده باشی که برای خستگیدرکردن بعد از کار گوشی را باز میکنی، چه نوجوانی که دنبال ویدیوهای خندهدار میگردد. ناگهان وسط دو تا ویدیوی ساده و عادی، یک تصویر زننده، یک شوخی رکیک یا یک صحنه مبتذل جلوی چشمانت سبز میشود.
مشکل اینجاست که الگوریتمها اخلاق سرشان نمیشود؛ آنها فقط «توجه» و «گیر انداختن ذهن» شما را میخواهند.
تله چند ثانیهای: وقتی الگوریتم مچت را میگیرد
فرض کن داری اکسپلور را بالا و پایین میکنی. یک ویدیو میآید که کاور یا موضوعش زننده است. از روی فضولی، شوک یا تعجب، فقط ۳ ثانیه روی ویدیو مکث میکنی تا ببینی داستان چیست.
در همان ۳ ثانیه، هوش مصنوعی برنامهریزیشده پشت صفحه میگوید: «ایول! این ویدیو نگهاش داشت. پس باز هم از این دست آشغالها نشانش بده!»
روز بعد، سفره غذای الگوریتم برای شما پر از همین محتواهاست. برای بچه خانواده هم دقیقاً همین اتفاق میافتد؛ او هم از روی کنجکاوی مکث کرده، نه لزوماً قصد قبلی.
توهم کنترل: وقتی بازیچه سیستم میشویم
واقعیت تلخ این است که کلاً اینکه فکر کنیم میتوانیم با خیال راحت و بدون آسیب در اینستاگرام فعال باشیم، خیال خام است و تبلیغ این نظریه هم کاملاً اشتباه است. در این پلتفرمها، کنترل هیچگاه دست مخاطب نیست. حتی اگر فکر کنید با زدن گزینههایی مثل «علاقهای ندارم» (Not Interested) میتوانید الگوریتم را اهلی کنید، سخت در اشتباهید؛ الگوریتم سازوکار خود را دارد و هرچقدر هم این گزینهها را بزنید، باز هم فایده چندانی ندارد و موج محتوای زرد و نادرست راه خود را پیدا میکند.
اگر میخواهید ورودیهای ذهنی خانه را تمیز نگه دارید، نباید گول امکانات ظاهری کنترلی را بخورید؛ بلکه باید بدانید در فضایی قدم برمیدارید که برای تسخیر ذهن شما طراحی شده است.
نکات حیاتی برای مواجهه با تلههای تصویری
رد شو، اما بدان که اثرش را گذاشته است!
اگر چیزی دیدید که نباید میدیدید، همان لحظه ویدیو را بالا بکشید و نگذارید ویدیو حتی ۲ ثانیه پخش شود. واقعیت این است که حتی اگر سریع رد شوید و فکرتان را هم درگیر نکنید، آن تصویر اثر وضعی و تخریبی خود را بر روح و ذهن میگذارد. ذهن مانند اسفنج است و ناخودآگاه جذب میکند.
مواجهه در هر لحظه و هر جا
این یک باور غلط است که خطرات فضای مجازی فقط مربوط به نیمهشب است. لزوماً مواجهه با محتوای نامناسب برای بعد از ۱۲ شب و روی تختخواب نیست؛ اصلاً ربطی به زمان و ساعت ندارد. این مواجههها درست لابلای مطالب روزمره و عادی رخ میدهند، اما کار خود را میکنند: ذهن را ناخواسته درگیر کرده و فرد بعدها در تنهایی، به پالسهای قبلی که از این تصاویر دریافت کرده پاسخ میدهد. با این حال، قانون «عدم ورود گوشی به اتاق خواب» همچنان یک ضرورت است، اما نباید باعث غفلت در طول روز شود.
تغافل در برابر مواجهه تصادفی
اگر دیدید فرزندتان ناخواسته یا از روی کنجکاوی چشمش به محتوای ناجوری افتاد، نباید داد و بیداد کنید و گوشی را قاپ بزنید، چون پنهانکاری و گارد ایجاد میکند. از طرف دیگر، برخورد نباید جوری باشد که رفتاری را تایید کند؛ برخورد مستقیم و داد زدن، قبح عمل و حیا را میریزد. بهترین رفتار در اینجا «تغافل» (خود را به ندیدن زدن و حفظ حیا در ظاهر) همراه با مدیریت هوشمندانه است تا قبح بیحیایی و دیدن این تصاویر در خانواده شکسته نشود.
فضای مجازی و پلتفرمهایی مثل اینستاگرام، فضایی کاملاً آلوده و فریبنده هستند که نباید حضور بیدغدغه در آنها را ساده انگاشت. سلامت بصری، حیا و آرامش روانی خانواده، چیزی نیست که آن را به شانس و تصمیم الگوریتمها واگذار کنیم. هوشیاری دائمی، کاهش وابستگی به این فضاها و حفاظت فعال از ذهن، تنها راه صیانت از خود و فرزندانمان در این خیابان یکطرفه است.
منبع: فارس
12302121
مهمترین اخبار وبگردی
