چه زمانی «باحال» بودن مدیر، نتیجه معکوس می‌دهد؟
باشگاه خبرنگاران جوان - خیلی از مدیران شرکت‌های آمریکایی می‌گویند که دلشان می‌خواهد برای کارکنان خود آدم‌های «باحالی» به نظر برسند. اما این روز‌ها معنای «باحال بودن» فرق کرده است. قبلا ترتیب دادن مهمانی، شیرینی دادن به همکاران یا تعریف کردن یک لطیفه، تلاشی برای حفظ فضای صمیمی تلقی می‌شد. اما حالا که مدیران ارشد، مرتب در شبکه‌های اجتماعی آماج انتقاد قرار می‌گیرند و شکایت‌ها به کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر آمریکا به بالاترین سطح خود در نزدیک به یک دهه رسیده، هزینه یک شوخی ناموفق می‌تواند سنگین باشد.
مدیرعامل یک استارت‌آپ اخیرا در فضای مجازی به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت، چون یک تتوکار را به مهمانی شرکت آورده و به هرکسی که حاضر بود تتو بزند، پیشنهاد مصاحبه شغلی داده بود. همچنین یکی از معاونان سابق نتفلیکس پس از آنکه برای همکارانش از مصرف کتامین برای درمان افسردگی گفت و در یک برنامه خارج از شرکت، یک شیرین‌کاری غیرمتعارف کرد، شغل خود را از دست داد.
سازمان حمل‌ونقل عمومی بوستون نیز در حال پرداخت نزدیک به ۵۰۰ هزار دلار برای حل‌وفصل پرونده‌ای است که ریشه در یک شام تیم‌سازی دارد؛ شامی که در آن مدیرعامل محبوب سازمان، با طاسی خودش شوخی کرد و موی یکی از کارکنان را کشید.
به‌راحتی می‌توان گفت این مدیران باید بیشتر حواسشان را جمع می‌کردند. اما اقدامات آنها و پیامدهایش، یک چالش مشترک برای مدیران امروزی را برجسته می‌کند: چگونه می‌توان بدون آنکه خشک و عبوس به نظر رسید، از دردسر هم دور ماند؟
«شنون لیرو»، که یک نسل هزاره‌ای است و جزو مدیران جوانی محسوب می‌شود که با استاندارد‌های جدیدی روبه‌رو هستند، می‌گوید: «باید یک فیلتر خودکار در ذهنتان داشته باشید.» وقتی او جوان‌تر بود، تحت‌تاثیر فرهنگ «سخت کار کن، سخت تفریح کن» در صنعت تبلیغات نیویورک، با همکارانش گاهی تا بعد از نیمه‌شب بیرون می‌ماندند و صبح روز بعد دوباره برای یک روز کاری پرفشار آماده می‌شدند. اما به نظر لیرو، این سبک زندگی چندان برای نسل زد جذاب نیست؛ نسلی که از نظر او متفکرتر هستند و به بیشتر به سلامت خود اهمیت می‌دهند. لیرو برای اینکه جلسات دو هفته یک‌بار تیمش را سرگرم‌کننده‌تر کند، از همه می‌خواهد درباره موفقیت‌ها و ناکامی‌های حرفه‌ای اخیرشان صحبت کنند و سپس به همکار شایسته‌تر برای دریافت تقدیر ویژه رای بدهند.
او می‌گوید شاید این کار کمی کلیشه‌ای به نظر برسد، اما از تلاش برای ایجاد فضای مهمانی امن‌تر است. او دیده است که دیگران به‌خاطر رفتار‌های بیش از حد جسورانه هزینه داده‌اند؛ بنابراین برای گفت‌و‌گو‌های غیررسمی و سبک، ترجیح می‌دهد درباره سفر‌های تابستانی یا فیلم‌های جدید نتفلیکس سوال کند.
مهار شور و شوق
بسیاری از ما، چه به دلیل متزلزل بودن بازار کار، فضای پرتنش سیاسی یا عوامل دیگر، آثار احتیاط و محافظه‌کاری مدیران را احساس می‌کنیم. در نظرسنجی پلتفرم کاریابی «مانستر» از کارکنان آمریکایی، ۳۲ درصد گفتند محیط کارشان در سال گذشته جدی‌تر شده و فقط ۱۶ درصد گفتند فضای اداری آرام‌تر و شوخ‌طبعانه‌تر شده است.
«استیون کورت‌رایت»، مدیر موسسه رهبری «فلیپن» در دانشگاه تگزاس‌ای‌اند‌ام، می‌گوید دوره‌های آموزش مدیران ارشد او مملو از مدیرانی است که نگرانند نیت‌های خوبشان نتیجه معکوس بدهد. او می‌گوید: «این نگرانی تقریبا عمومی و فراگیر است. مساله در نهایت به این برمی‌گردد که آیا کار‌هایی انجام می‌دهیم که کارکنان دوست دارند؟ اما مهم‌تر از آن: آیا کار‌هایی می‌کنیم که ممکن است واقعا باعث رنجش آنها شود؟ چیزی که بسیاری از مدیرانی که با آنها صحبت می‌کنم از آن می‌ترسند، همین است.»
کورت‌رایت توصیه می‌کند مدیران به‌جای تلاش برای ساختن تصویری خاص از خود به‌عنوان رهبر سازمان، روی علایق کارکنان تمرکز کنند. ایفای نقش مدیری که گاهی سخت‌گیری را کنار می‌گذارد ممکن است برای بعضی‌ها جذاب باشد، اما به‌راحتی می‌تواند نتیجه معکوس بدهد.
مشاوران می‌گویند شوخی با خود معمولا جواب می‌دهد، همان‌طور که شوخی درباره تجربه‌های مشترک نیز اغلب مناسب است.
بازتعریف «باحال بودن»
البته اگر صاحب شرکت خودتان باشید و بتوانید کمی فشار و انتقاد را تحمل کنید، لازم نیست تا این حد جانب احتیاط را رعایت کنید.
«جردن زیتز»، مدیرعامل استارت‌آپی که ماجرای تتو در ازای مصاحبه شغلی را راه انداخت، در فضای مجازی عذرخواهی کرد، اما می‌گوید نمی‌خواهد در جهت مخالف زیاده‌روی کند. او معتقد است کمبود سرگرمی بزرگ‌ترین مشکل دنیاست. «این اتفاق قرار نیست از تعهد ما به ساختن محیطی که آدم‌ها بتوانند در آن خوش بگذرانند، کم کند.» زیتز می‌گوید ترجیح می‌دهد به‌جای کسل‌کننده بودن، انتقاد‌ها را تحمل کند.
اما محاسبات برای مدیران دیگر متفاوت است. او می‌گوید: «بعضی‌ها یکباره ۱۸۰ درجه تغییر جهت می‌دهند. به نظر من این واکنشی از سر هراس است.»
چه محیط کار سرگرم‌کننده باشد و چه نباشد، برخی مدیران تصمیم گرفته‌اند انرژی خود را صرف روش‌هایی کنند که شاید خنده‌ای بر لب نیاورد، اما از راه‌های دیگری دل کارکنان را به دست می‌آورد.
«آلیسا پاگوریا» می‌گوید یکی از افتخارآمیزترین لحظات دوران مدیریتش، کمک به یکی از اعضای سابق تیم موفقیت مشتریان بود تا از برنامه بهبود عملکرد خارج شود. برنامه‌های بهبود عملکرد اغلب مقدمه‌ای برای اخراج قطعی هستند، اما او حاضر نشد از فردی که زیر نظرش کار می‌کرد دست بکشد. او همچنین هر هفته جلسات تک به تک با اعضای مستقیم تیمش برگزار می‌کند و در این جلسات عمدا ایمیل‌هایش را چک نمی‌کند و کار دیگری انجام نمی‌دهد که حواسش را پرت کند.
پاگوریا خودش را مدیری «باحال» می‌داند، نه به این دلیل که مدام شوخی می‌کند، بلکه، چون به گفته خودش: «وقتی با یکی از اعضای تیمم گفت‌وگوی رو در رو دارم، تمام توجهم فقط به اوست.»
گاهی مدیرانی که پشت شما می‌ایستند، نه آنهایی که بودن در کنارشان سرگرم‌کننده است، باحال‌ترین مدیران هستند. حداقل آنها همان‌هایی هستند که معمولا سر از تیتر اخبار درنمی‌آورند.
منبع: روزنامه دنیای اقتصاد
