مراقب باشید! کارگران بی‌مزد اسرائیل مشغول عددسازی‌اند
باشگاه خبرنگاران جوان - یک سالن کوچک در فرانکفورت، مراسمی برای اهدای جایزه‌ای موسوم به «آزادی» و هیاهویی بزرگ در فضای مجازی؛ این تصویری است که فاصله تبلیغات سلطنت‌طلبان با واقعیت میدانی را آشکار می‌کند.
مراسم اهدای جایزه بنیاد فردریش ناومن به رضا پهلوی، برخلاف تبلیغات پرحجم حامیان سلطنت، در سالنی کوچک و با حضور جمعیتی کم برگزار شد. بیرون سالن نیز پلیس آلمان شمار شرکت‌کنندگان در تجمع طرفداران پهلوی را حدود ۲۰هزار نفر برآورد کرد؛ رقمی که حتی با همین برآورد نیز با ادعا‌های رسانه‌ای سلطنت‌طلبان فاصله داشت.
اما ماجرا فقط به این مراسم محدود نشد. همزمان، ایرانیان ساکن فرانکفورت در کنار شماری از افغانستانی‌ها تجمع اعتراضی برگزار کردند؛ با پرچم ایران و گرامیداشت شهدای مدرسه شجره طیبه میناب خواستار پایان تجاوز نظامی علیه کشورمان شدند.
این نخستین بار نیست که عددسازی به بخشی از نمایش سیاسی سلطنت‌طلبان تبدیل می‌شود. سال گذشته، رسانه‌های حامی پهلوی از حضور ۲۵۰هزار نفر در تجمع موسوم به «فارسی‌زبان‌های اسرائیلی» در مونیخ خبر دادند.
اما روزنامه آلمانی «زوددویچه تسایتونگ» با بررسی تصاویر و تراکم جمعیت، این رقم را اغراق‌آمیز دانست و برآورد‌های کارشناسی جمعیت واقعی را بین ۲۰ تا ۳۰هزار نفر اعلام کرد. حتی واکنش رضا پهلوی نیز به این آشفتگی دامن زد؛ او گفته بود: «واقعا شده ۲۵۰هزار نفر؟ من شنیده بودم ۱۰۳هزار نفر!»
برای درک فاصله این اعداد با واقعیت، کافی است نگاهی به رویداد‌های فرهنگی ایران بیندازیم. علیرضا قربانی در ۸شب اجرای شیراز میزبان ۴۸هزار نفر بود و ۶۰هزار نفر دیگر در انتظار بلیت ماندند. پروژه «هرجا که تویی» همایون شجریان با ۱۳نوبت اجرا نزدیک به ۷۰هزار مخاطب جذب کرد. قربانی در اصفهان هم طی ۱۰شب، ظرفیت حضور بیش از ۶۰هزار نفر را ایجاد کرد.
یعنی تنها چند شب اجرای موسیقی در یک شهر ایران جمعیتی چندبرابر برآورد واقعی تجمع سلطنت‌طلبان در مونیخ را جذب کرده است.
مسئله، اما فقط بزرگ‌نمایی جمعیت نیست؛ مسئله معیار دوگانه‌ای است که در آن چندهزار نفر به صد‌ها هزار نفر تبدیل می‌شوند، اما وقتی پای خون شهدای میناب، لامرد و دیگر شهر‌های ایران به میان می‌آید، سکوت جای هیاهو را می‌گیرد. همان‌هایی که برای جلب توجه واشنگتن و تل‌آویو، خود را آلترناتیو سیاسی ایران معرفی می‌کنند در برابر قربانیان تجاوز نظامی ترجیح می‌دهند چشم ببندند.
منبع: روزنامه همشهری
