بالگردهای امداد و نجات چه تجهیزاتی را حمل میکنند؟

بالگردهای امدادی مدرن با ترکیب فناوری‌های پیشرفته‌ای نظیر سامانه‌های دید در شب حرارتی، هوش مصنوعی در ناوبری و تجهیزات کامل بیمارستانی، ناجی مردم هستند.

گروه علم و پیشرفت خبرگزاری فارس_ ماموریت‌های امدادی زمره پیچیده‌ترین و پرخطرترین عملیات‌های هوانوردی طبقه‌بندی می‌شوند. انجام موفقیت‌آمیز این ماموریت‌ها در شرایط جوی نامساعد، تاریکی مطلق و محیط‌های خشن جغرافیایی، نیازمند بهره‌گیری از پلتفرم‌های پروازی است که بالاترین سطح از فناوری‌های اویونیک، سامانه‌های حسگر و تجهیزات بقاپذیری را در خود جای داده باشند.

قلب تپنده عملیات کشف و شناسایی در بالگردهای امداد و نجات، سامانه‌های دیداری و ردیابی الکترونیکی است. در محیط‌هایی که دید چشمی خلبان به دلیل مه، دود یا تاریکی به صفر می‌رسد، بالگردهای SAR به سامانه‌های پایدارشده اپتوالکترونیکی و تصویربرداری حرارتی متکی هستند.

این برجک‌های سنسوری که معمولاً در دماغه بالگرد نصب می‌شوند، با تشخیص اختلافات جزئی در تابش فروسرخ (حرارت) ساطع‌شده از محیط، می‌توانند حرارت بدن انسان، موتور شناورهای کوچک یا قطعات بازمانده از یک سانحه را از فواصل چند کیلومتری تفکیک کنند. این سیستم‌های تصویربرداری با یک نورافکن جستجوی تاکتیکی با شدت روشنایی بسیار بالا یکپارچه شده‌اند.

همگام‌سازی این دو سیستم به گونه‌ای است که به محض قفل شدن دوربین حرارتی بر روی یک هدف، نورافکن نیز به صورت خودکار به همان سمت چرخیده و منطقه را برای عملیات نجات فیزیکی روشن می‌سازد.

در کنار تجهیزات اپتیکی، سامانه‌های جهت‌یاب رادیویی نقش حیاتی در رهگیری سیگنال‌های اضطراری دارند. این گیرنده‌ها امواج ساطع‌شده از بیکن‌های موقعیت‌یاب شخصی یا فرستنده‌های اضطراری هواپیماها و شناورها را آنالیز کرده و مختصات دقیق را به سیستم ناوبری بالگرد تغذیه می‌کنند.

پس از فاز شناسایی، چالش‌برانگیزترین بخش عملیات یعنی حفظ پایداری بالگرد برای استخراج مصدوم آغاز می‌شود. در اینجا، اتوماسیون پرواز و معماری اویونیک نقش محوری ایفا می‌کنند. بالگردهای مدرن امدادی به خلبان خودکار (اتوپایلوت) دیجیتال چهار محوره مجهز هستند. یکی از مهم‌ترین فناوری‌های تعبیه‌شده در این سیستم، حالت شناوری خودکار یا AutoHover است.

در شرایطی که بادهای جانبی شدید یا تلاطم‌های جریان هوا بر فراز صخره‌ها یا امواج دریا وجود دارد، حفظ بالگرد در یک نقطه ثابت به صورت دستی باعث خستگی مفرط خلبان و افزایش خطای انسانی می‌شود. سیستم اتوپایلوت با دریافت بی‌وقفه داده‌ها از رادارهای داپلر، سیستم‌های مرجع لَختی و رادار ارتفاع‌سنج، فرامین اصلاحی را در کسری از ثانیه به روتورها ارسال می‌کند تا هواگرد با دقت سانتی‌متری در هوا معلق بماند.

کابین‌هایی با اویونیک هوشمند نیز با تجمیع داده‌های پروازی، نقشه‌های دیجیتال و اطلاعات رادار پیشرفته هواشناسی در نمایشگرهای چندمنظوره، بار کاری خدمه را در شرایط بحرانی به حداقل می‌رسانند.

در بخش عملیات فیزیکی نجات، تجهیزات استخراج و بالابرها وارد مدار می‌شوند. بالگردهای تخصصی از وینچ‌های نجات الکتریکی یا هیدرولیکی با توانایی تحمل بارهای دینامیک بالا بهره می‌برند.

به عنوان مثال، وینچ‌های استاندارد در این کلاس پروازی توانایی بالاکشی تا ۳۰۰ کیلوگرم وزن را دارند که امکان انتقال هم‌زمان یک امدادگر مجهز و یک مصدومِ قرارگرفته در برانکارد را فراهم می‌کند. طول کابل این بالابرها به گونه‌ای طراحی شده است که بالگرد بتواند در ارتفاعی ایمن از عوارض زمین یا دکل‌های کشتی‌ها باقی بماند.

برای انتقال تجهیزات سنگین‌تر مانند پمپ‌های تخلیه آب، ژنراتورهای اضطراری یا مخازن اطفای حریق، سیستم قلاب حمل بار خارجی در زیر شکم بالگرد تعبیه شده است.

از منظر مهندسی بقاپذیری و ایمنی سازه، پلتفرم‌های امدادی برای مقاومت در برابر سوانح احتمالی طراحی و تقویت شده‌اند. ساختار بدنه و صندلی‌های جاذب انرژی در مدل‌هایی نظیر Mi-171A3 قادرند شتاب گرانشی بالا را در هنگام فرودهای سخت خنثی کنند تا خدمه و سرنشینان از آسیب‌های کشنده نخاعی در امان بمانند.

در عملیات‌های فراساحلی ، خطر سقوط در آب همواره وجود دارد؛ به همین دلیل فناوری سامانه‌های شناوری اضطراری (EFS) توسعه یافته است.

این سامانه شامل مجموعه‌ای از کیسه‌های هوای بادشونده است که در صورت تماس با آب یا به صورت دستی فعال می‌شوند و می‌توانند بالگرد را حتی در شرایط متلاطم دریایی، روی سطح آب پایدار نگه دارند. علاوه بر این، قایق‌های نجات چندنفره به گونه‌ای در غلاف‌های خارجی بدنه یکپارچه شده‌اند که بدون نیاز به ورود خدمه به داخل آب، به سرعت رهاسازی و عملیاتی شوند.

در نهایت، قابلیت‌های درمانی و پیکربندی ماژولار کابین است که یک هواگرد ترابری را به یک بیمارستان پرنده تبدیل می‌کند. طراحی داخلی بالگردهای امدادی امکان تغییر سریع چیدمان برای نصب برانکاردها و تجهیزات مراقبت‌های ویژه را داراست. وجود سیستم‌های تأمین برق ایزوله برای اتصال دستگاه‌های مانیتورینگ علائم حیاتی، الکتروشوک‌ها (دفیبریلاتور) و ونتیلاتورها الزامی است. همچنین، تعبیه سیستم یکپارچه توزیع اکسیژن با درگاه‌های متعدد در دیواره کابین، نیاز به حمل کپسول‌های سنگین و خطرناک را مرتفع می‌سازد.

تکامل این فناوری‌ها در کنار بهره‌گیری از پیشرانه‌های توربوشفت مجهز به کنترل تمام دیجیتال و متریال‌های کامپوزیتی در روتورها، بالگردهای امداد و نجات امروزی را قادر ساخته است تا در بازه دمایی منفی ۵۰ تا مثبت ۵۰ درجه سانتی‌گراد، با حداکثر بهره‌وری آیرودینامیکی و کمترین سطح نویز، ماموریت‌های حیاتی خود را به انجام برسانند. تلفیق این سامانه‌های مکانیکی، الکترونیکی و بیومدیکال، استانداردهای بقا در سوانح را در قرن بیست و یکم به شدت ارتقا داده است.

#هلیکوپتر

#نجات

#هلال‌احمر

#اروژانس

#بالگرد_امداد

بمنظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن خبرگزاری فارس را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های «کافه بازار» و «مایکت» دانلود و نصب کنید.