برای قهرمان دهه ۶۰ که سینما منتظر بازگشت اوست

فرامرز قریبیان اگرچه سال 1398 در نشست خبری پس از نمایش فیلم «خروج» در جشنواره فیلم فجر، خبر خداحافظیاش از حرفه بازیگری را اعلام کرد اما پرده هنوز مشتاق و چشمانتظار بازگشت او به سینماست.
خبرگزاری فارس _ گروه سینما: فرامرز قریبیان، جزو بازیگران مهم سینمای ایران است که با تکیه بر دانش، تکنیک و توانمندیهای فردی، توانستهاند جایگاهی ویژه در تاریخ سینمای ایران به دست آورند.
حضور او در قاب تصویر، بیش از هر چیز با صلابت، وقار و بازی کنترلشده به خاطر آورده میشود. قریبیان از آن دست بازیگرانی است که برای اثرگذاری بر مخاطب، نیازی به اَکتهای اغراقآمیز یا شوآفهای بیرونی ندارد؛ گاهی نگاهی عمیق، سکوتی بهنگام یا تغییری ظریف در لحن برای انتقال پیچیدهترین احساسات یک شخصیت کافی است و اینها همان خصلتهایی است که قریبیان داراست.
او متولد ۲۷ آبان 1320 است. مادرش اهل تفرش و پدرش تهرانی و خود نیز متولد پایتخت است. اولین حضور در سینما را سال 1347 با فیلم «بیگانه بیا» به کارگردانی مسعود کیمیایی آغاز کرد و در ادامه، با نقشآفرینی در «گوزنها» بهتدریج خود را به عنوان یکی از بازیگران توانای سینمای ایران مطرح ساخت.
دهه ۱۳۶۰ را میتوان دوره تثبیت جایگاه قریبیان در سینمای ایران دانست. حضور درخشان او در فیلمهایی چون «سفیر»، «سناتور»، «کانیمانگا» و «ترن» نشان داد که این بازیگر توانایی ویژهای برای ایفای نقش قهرمانان محبوب، مقتدر و مردمی را دارد. چه اینکه بازی در «ترن» امیر قویدل، اولین سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از جشنواره فیلم فجر برایش به ارمغان آورد؛ جایزهای که آغازگر یکی از پرافتخارترین دورههای بازیگریاش شد.
با وجود این، تواناییهای قریبیان به ایفای نقشهای اکشن و قهرمانانه محدود نماند. بازی در «ردپای گرگ» مسعود کیمیایی، نمونهای از قدرت او در خلق شخصیتهایی متفاوت با کاراکترهایی پیشین بود. او در «بندر مهآلود» امیر قویدل نیز چنان متمایز ظاهر شد که توانست دومین سیمرغ بلورین سالهای بازیگریاش را کسب کند. سومین سیمرغ بلورین نیز هنگامی نصیب این بازیگر شد که در «مرد بارانی» ابوالحسن داوودی درخشید و فرصتی تازه برای نمایش وجوه متفاوت و درونیتری از توانمندیهای خود به دست آورد.
همکاری با اصغر فرهادی در دو فیلم «رقص در غبار» و «شهر زیبا» از دیگر نقاط عطف کارنامه این هنرمند است. بازی او در «رقص در غبار»، به منزله فاصله گرفتنش از شمایل آشنای قهرمان مقتدر دهه 60 بود. بازی در «آلزایمر» احمدرضا معتمدی نیز بار دیگر تکنیک و تواناییهای این بازیگر را در اتمسفری متفاوت با اتمسفرهای پیشین، آشکار کرد.
فرامرز قریبیان بهجز سینما، در تلویزیون هم طبعآزمایی کرد و در سریالهایی چون «آخرین دعوت»، «پس از سالها»، «باغ شیشهای»، «روز حسرت»، «نیستان» و «تکیه بر باد» به نقشآفرینی پرداخت.
او در کنار بازیگری، تجربه کارگردانی را هم پشت سر گذاشت و آثاری مثل «جدال در تاسوکی»، «قانون»، «چشمهایش» و «گناهکاران» را ساخت.
آخرین حضور این بازیگر در سینما به «خروج» ابراهیم حاتمیکیا بازمیگردد؛ فیلمی مهم که در آن نقش رحمت بخشی، کشاورز معترض و عدالتخواه روستایی را ایفا کرد. قریبیان در این اثر، بار دیگر شمایل قهرمان متمایزی را به تصویر کشید که در برابر بیعدالتی میایستد و از پای نمیشیند. نقشآفرینی او در «خروج» هم نامزدی سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر را برایش به همراه داشت.
اما آنچه فرامرز قریبیان را به بازیگری خاص و کمنظیر بدل ساخته، کمیت آثار یا کثرت جوایز سینماییاش نیست؛ بلکه توانایی او در جانبخشی به کاراکترهایی است که هریک هویت و جهانی نافذ دارند. او در طول بیش از پنج دهه فعالیت هنری، طیف متنوعی از نقشها را ایفا کرد؛ از قهرمانانی مبارز و پرصلابت گرفته تا شخصیتهایی آرام و درونگرا و در هر یک، شمایل آرتیستی ششدانگ و کاربلد را به تصویر کشید.
او در سلک بازیگرانی است که بازیگری را بر پایه شناخت کاراکتر، تسلط بر تکنیک، انتقال درست حس و قدرت بیان بنا کردند. شاید به همین خاطر است که پس از گذشت سالها، هنوز هم بازیهای ماندگارش در حافظه سینمادوستان زنده باقی مانده است.
زادروز فرامرز قریبیان، فرصتی برای یادآوری ارزشهای هنرمندی است که بیهیاهو آمد، نقشهای درخشانی را آفرید و جایگاهی تثبیتشده در تاریخ سینمای ایران به خود اختصاص داد. هرچند او سال 1398 در نشست خبری پس از نمایش فیلم «خروج» در جشنواره فیلم فجر، خبر خداحافظیاش از حرفه بازیگری را اعلام کرد اما پرده هنوز مشتاق و چشمانتظار بازگشت او به سینماست.
#هنر
#سینما
#فرامرز_قریبیان











