چرا دانشمندان هنوز حیات هوشمندی در کیهان پیدا نکرده‌اند؟

باشگاه خبرنگاران جوان؛ جواد فراهانی -  اکثر ستاره‌شناسان معتقدند که وجود تمدن‌های پیشرفته دیگر در کیهان تقریباً قطعی است، اما سوالی که همچنان دانشمندان را گیج می‌کند این است: چرا هنوز هیچ مدرکی از آنها پیدا نکرده‌ایم؟ این معما به عنوان پارادوکس فرمی شناخته می‌شود، تناقض آشکار بین احتمال بالای ریاضی وجود حیات هوشمند در کیهان و فقدان کامل هرگونه مدرک یا سیگنالی که وجود آن را تأیید کند. این ایده از ستاره‌شناس انریکو فرمی سرچشمه گرفته است، که در سال ۱۹۵۰ با جمله معروف "همه کجا هستند؟ " پرسید.

اکنون، یک تیم تحقیقاتی از دانشگاه منچستر معتقد است که دلیل آن ممکن است به سادگی این باشد که ما در تمام این سال‌ها به فرکانس‌های رادیویی اشتباه گوش داده‌ایم.

دانشمندان چگونه به دنبال حیات فرازمینی می‌گردند؟

یکی از رایج‌ترین روش‌ها برای جستجوی هوش فرازمینی شامل استفاده از تلسکوپ‌های رادیویی غول‌پیکر برای شناسایی چیزی است که به عنوان "اثر انگشت‌های تکنولوژیکی" شناخته می‌شود - سیگنال‌ها یا پیام‌های الکترومغناطیسی که ممکن است توسط یک تمدن پیشرفته ساطع شوند.

بیشتر جست‌و‌جو‌های قبلی بر روی یک باند باریک از فرکانس‌های رادیویی بین ۱.۴۲ تا ۱.۶۶ گیگاهرتز متمرکز بوده‌اند، منطقه‌ای که به عنوان «گودال آب» شناخته می‌شود و با سطوح پایین نویز رادیویی طبیعی مشخص می‌شود.

این باند به این دلیل انتخاب شد که بین سیگنال‌های طبیعی ساطع شده توسط هیدروژن و هیدروکسیل، دو جزء اصلی آب، قرار دارد. بر این اساس، دانشمندان این نظریه را مطرح کردند که هر تمدن هوشمندی احتمالاً این باند را برای ارسال سیگنال‌های خود انتخاب می‌کند، زیرا این یک «نقطه تلاقی» طبیعی است که به راحتی توسط سایر تمدن‌ها قابل شناسایی است.

دکتر لوئیزا میسون، محقق دانشگاه منچستر، پیشنهاد تغییر این استراتژی و جستجوی باند‌های فرکانسی که قبلاً نادیده گرفته شده بودند، به ویژه امواج میلی‌متری و زیرمیلی‌متری را می‌دهد.

میسون این را به کسی تشبیه می‌کند که سعی می‌کند یک ایستگاه رادیویی پیدا کند، اما دائماً گیرنده خود را روی همان فرکانس تنظیم می‌کند، در حالی که ایستگاه مورد نظر آنها ممکن است با فرکانسی کاملاً متفاوت پخش شود.

این محقق به داده‌های تلسکوپ غول‌پیکر ALMA در شیلی تکیه کرد، که متخصص در تشخیص سیگنال‌های فرکانس بالا است که مورد توجه برنامه‌های جستجوی فرازمینی قرار نگرفته‌اند. اگرچه او هیچ سیگنال غیرمعمولی در نمونه کوچکی که تجزیه و تحلیل کرد، که تنها شامل چهار جلسه رصد بود، پیدا نکرد، اما تأکید می‌کند که این به معنای عدم وجود چنین سیگنال‌هایی نیست، بلکه نشان دهنده نیاز به مشاهدات و مطالعات بیشتر است.

در طول تجزیه و تحلیل داده‌ها، میسون مشاهده قابل توجهی انجام داد: وقتی ستاره‌شناسان تلسکوپ‌های خود را به سمت یک هدف خاص نشانه می‌گیرند، آنها همزمان از تعداد زیادی ستاره در میدان دید تلسکوپ داده‌ها را ثبت می‌کنند، حتی اگر آن ستاره‌ها جزو اهداف اولیه نباشند.

پیش از این، محققان تعداد این ستاره‌ها را بر اساس نقشه‌های محدود تخمین می‌زدند، اما مدل جدید نشان داد که تلسکوپ‌ها در حال جمع‌آوری داده‌ها از تعداد بسیار بیشتری از ستاره‌ها، از جمله ستاره‌های دور و کم‌نوری هستند که قبلاً در نظر گرفته نشده بودند.

وقتی این کشف در بررسی قبلی جستجوی حیات فرازمینی که شامل ۱۳۲۷ رصد بود، اعمال شد، تعداد ستاره‌های بررسی‌شده از تقریباً ۲۸۸۰۰۰ به بیش از ۶.۱ میلیون افزایش یافت. این بدان معناست که دانشمندان قبلاً منطقه‌ای بسیار بزرگتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد را کاوش کرده‌اند، اما همچنین نشان می‌دهد که نیاز به بازنگری در روش جست‌و‌جو و فراتر رفتن از باند‌های فرکانسی سنتی وجود دارد.

محققان امیدوارند که ترکیب این مشاهدات جدید با شبیه‌سازی‌های کامپیوتری کهکشان، تصویر دقیق‌تری از آنچه قبلاً کاوش شده است، ارائه دهد و مناطقی را که هنوز نیاز به بررسی دارند، شناسایی کند.

محققان نتیجه می‌گیرند که فقدان شواهد تمدن‌های فرازمینی تاکنون لزوماً به معنای عدم وجود آنها نیست، بلکه دانشمندان در باند فرکانسی اشتباهی جست‌و‌جو کرده‌اند. آنها این را به کسی تشبیه می‌کنند که به دنبال کلید‌های خود در زیر یک تیر چراغ برق می‌گردد، نه به این دلیل که در آنجا افتاده‌اند، بلکه به این دلیل که نور در آن مکان بهتر است.

منبع: دیلی میل