به بهانه یک زیارت؛ آیا خون مدافعان حرم هدر رفت؟
انتشار تصویری از حضور و زیارت نخست‌وزیر عراق و وزیر خارجه سوریه، در حرم حضرت زینب (س) در دمشق، واکنش‌های گسترده‌ای را در فضای مجازی برانگیخت. محور اصلی این مناقشه، هزینه‌های انسانی و مادی ایران در سوریه‌ای بود که با سقوط اسد، حکومت آن در اختیار جریان‌های مورد حمایت آمریکا و رژیم صهیونیستی قرار گرفت.
آیا واقعا خون مدافعان حرم در جریان سقوط اسد که ضربه‌ای راهبردی به جبهه مقاومت بود، هدر رفته است؟
یکم، حضور ایران در سوریه در دهه ۹۰ موجب ری‌برندینگ تروریست‌ها در سال ۱۴۰۳ شد. در سال‌های پیشروی داعش در سوریه، اماکن مذهبی، از جمله حرم منتسب به حضرت سکینه (س) و بارگاه اویس قرنی، مورد تخریب قرار گرفتند.
اما جریان‌هایی که پیش‌تر با خشونت عریان، سربریدن شناخته می‌شدند، برای کسب مشروعیت سیاسی و پذیرش بین‌المللی به‌تدریج کوشیدند تصویری متفاوت از خود ارائه دهند؛ از تغییر ادبیات و پوشیدن کت و شلوار تا نمایش رفتارهای ظاهراً دوستانه با مردم در هنگام فتح و ورود به شهرها و عدم تعرض به حرم حضرت زینب (س).
دوم، داعش در عراق و شام روزگاری سودای فتح تهران را در سر داشت؛ اما پس از سقوط اسد، دیگر چنین آرزو و رویایی در سر نمی‌پرورد.
چه کوته نظرند آنهایی که خیال می‌کنند چون ما در جبهه به آرمان نهایی نرسیده‌ایم، پس شهادت و رشادت و ایثار و از خودگذشتگی و صلابت بی‌فایده است! (خمینی کبیر)
