راز و رمزهای بزرگ‌ترین مرکز آموزش جنگ زمینی سنتکام

باشگاه خبرنگاران جوان - کمپ العدیری در شمال کویت، یکی از مهم‌ترین مراکز آموزش و آماده‌سازی نیرو‌های زمینی فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) است؛ مجموعه‌ای که در جریان پاسخ ایران به تجاوزات آمریکا و نقض تفاهم آتش‌بس، طی روز‌های در چند مرحله هدف حملات ارتش جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است.

کمپ العدیری در شمال کویت یکی از پایگاه‌هایی است که طی روز‌های اخیر در جریان پاسخ ارتش جمهوری اسلامی ایران به تجاوزات آمریکا و نقض تفاهم آتش‌بس، در مراحل چهاردهم، شانزدهم، هفدهم و نوزدهم عملیات «صاعقه» و همچنین امواج مختلف عملیات «وعده صادق ۴» هدف حملات قرار گرفت. این مجموعه به دلیل نقش محوری در آموزش، آماده‌سازی و اعزام یگان‌های زمینی ارتش آمریکا، یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های عملیاتی واشنگتن در منطقه به شمار می‌رود.

از بیابان‌های شمال کویت تا سکوی اعزام ارتش آمریکا به عراق

اگر کمپ عریفجان را مغز متفکر پشتیبانی ارتش آمریکا در غرب آسیا بدانیم، «کمپ العدیری» را باید بازوی آماده‌سازی نیرو‌های رزمی این کشور برای ورود به میدان نبرد دانست؛ مجموعه‌ای گسترده در دل بیابان‌های شمال کویت که طی بیش از دو دهه گذشته به مهم‌ترین مرکز آموزش، تمرین، آرایش و اعزام یگان‌های زمینی آمریکا در منطقه تبدیل شده است. هرچند نام العدیری به اندازه پایگاه‌هایی مانند عریفجان، العدید یا علی‌السالم شناخته‌شده نیست، اما تقریباً تمامی تیپ‌های زرهی، مکانیزه و پیاده ارتش آمریکا که در دو دهه اخیر راهی عراق و سوریه شده‌اند، پیش از ورود به منطقه عملیات، دوره‌های نهایی آموزش و آماده‌سازی خود را در این مجموعه پشت سر گذاشته‌اند.

ارتش آمریکا این منطقه را Udairi Range Complex (URC) می‌نامد؛ مجتمعی آموزشی که در کنار Camp Buehring (نام پیشین: Camp Udairi) ستون اصلی آموزش میدانی نیرو‌های زمینی آمریکا در کویت به شمار می‌رود.

شناسنامه فنی کمپ العدیری

کمپ العدیری که در اسناد رسمی ارتش آمریکا با عنوان Udairi Range Complex (URC) شناخته می‌شود، یک مجتمع آموزشی و میدان‌های تیر رزمی در شمال غرب کویت و در مجاورت Camp Buehring (نام پیشین: Camp Udairi) است. توسعه اصلی این مجموعه از اواخر دهه ۱۹۹۰ آغاز شد و همزمان با آماده‌سازی ارتش آمریکا برای حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ به‌طور گسترده گسترش یافت. مأموریت اصلی العدیری، آموزش نیرو‌های زمینی، اجرای تمرین‌های آتش زنده، آماده‌سازی رزمی و سازمان‌دهی یگان‌ها پیش از اعزام به منطقه عملیات است.

این مجتمع تحت فرماندهی U.S. Army Central (ARCENT) اداره می‌شود و علاوه بر یگان‌های ارتش آمریکا، نیرو‌های ائتلاف نیز از زیرساخت‌ها و میدان‌های آموزشی آن بهره می‌برند. از نظر ماهیت، العدیری یک مجتمع جامع آموزش رزمی و میدان‌های تیر محسوب می‌شود که یکی از مهم‌ترین مراکز آماده‌سازی نیرو‌های زمینی آمریکا در غرب آسیا به شمار می‌رود.

درون بزرگ‌ترین میدان مانور ارتش آمریکا در منطقه

آنچه کمپ العدیری را از دیگر پایگاه‌های نظامی آمریکا در کویت متمایز می‌کند، نه ساختمان‌های اداری گسترده و نه آشیانه‌های هواپیما، بلکه وسعت بیابانی و زیرساخت‌های تخصصی آموزش رزمی آن است. این مجموعه در واقع هسته اصلی Udairi Range Complex (URC) به شمار می‌رود؛ مجتمعی که برای برگزاری مانور‌های گسترده زمینی و تمرین‌های عملیاتی ارتش آمریکا طراحی شده است.

بر اساس اسناد رسمی ارتش آمریکا، این مجتمع شامل ده‌ها میدان تیر تخصصی، مناطق مانور تاکتیکی، مسیر‌های اختصاصی حرکت خودرو‌های زرهی، مراکز کنترل و هدایت تمرینات، سامانه‌های شبیه‌ساز نبرد، میادین آموزش خنثی‌سازی مین و مواد منفجره، محوطه‌های آموزش کاروان‌های نظامی و زیرساخت‌های پشتیبانی از تمرین‌های مشترک زمینی و هوایی است. طراحی این مجموعه به گونه‌ای انجام شده که امکان اجرای هم‌زمان تمرین برای چندین یگان رزمی در مقیاس تیپ و لشکر را فراهم می‌کند.

وسعت بیابانی منطقه، شباهت طبیعی آن به جغرافیای عراق و سوریه و فاصله مناسب از مناطق مسکونی، شرایطی را فراهم کرده است تا ارتش آمریکا بتواند طیف گسترده‌ای از تمرین‌های رزمی و آتش زنده را بدون محدودیت‌های معمول میادین آموزشی اجرا کند. به همین دلیل، العدیری امروز یکی از بزرگ‌ترین مجتمع‌های آموزش میدانی نیرو‌های زمینی آمریکا در غرب آسیا محسوب می‌شود.

بزرگ‌ترین کلاس درس جنگ آمریکا در منطقه

زیرساخت‌های گسترده العدیری تنها بخشی از اهمیت این مجموعه است؛ کارکرد اصلی آن در فرآیند آماده‌سازی نیرو‌های رزمی ارتش آمریکا پیش از ورود به میدان نبرد تعریف می‌شود. برخلاف کمپ عریفجان که مأموریت اصلی آن پشتیبانی لجستیکی است، در العدیری تقریباً تمامی سناریو‌های جنگ زمینی پیش از اعزام یگان‌ها بازآفرینی می‌شود. در این مجتمع، نیرو‌ها آموزش‌هایی از جمله نبرد زرهی، عملیات مشترک تانک و پیاده، آتش توپخانه، پشتیبانی و هدایت آتش هوایی، عملیات بالگردی، مقابله با کمین، اسکورت کاروان‌های لجستیکی، نبرد در مناطق باز، مقابله با مین و تله‌های انفجاری و همچنین به‌کارگیری و هدایت سامانه‌های بدون سرنشین را تمرین می‌کنند تا آمادگی لازم برای شرایط واقعی میدان نبرد را به دست آورند.

اسناد عملیاتی ارتش آمریکا نشان می‌دهد یگان‌های رزمی پیش از اعزام، در العدیری دوره‌های Live Fire Exercise (تمرین آتش زنده) و Combat Training Center Validation (ارزیابی آمادگی رزمی) را پشت سر می‌گذارند؛ مرحله‌ای که آخرین آزمون عملیاتی پیش از ورود به مأموریت محسوب می‌شود. العدیری در ساختار ارتش آمریکا صرفاً یک میدان تیر نیست، بلکه آخرین حلقه آموزش، ارزیابی و تأیید آمادگی نیرو‌های زمینی پیش از اعزام به عراق، سوریه و سایر مأموریت‌های منطقه‌ای به شمار می‌رود.

جایگاه العدیری در شبکه پایگاه‌های آمریکا

کمپ العدیری یکی از حلقه‌های اصلی زنجیره عملیاتی ارتش آمریکا در کویت است؛ زنجیره‌ای که در آن هر پایگاه مأموریتی مشخص را بر عهده دارد. در این ساختار، کمپ عریفجان مرکز فرماندهی، پشتیبانی لجستیکی و نگهداری تجهیزات، بندر الشعیبه محل تخلیه تجهیزات و محموله‌های دریایی، پایگاه هوایی علی‌السالم مسئول پشتیبانی هوایی و ترابری، و پایگاه احمد الجابر پایگاه اجرای مأموریت‌های تاکتیکی هوایی است. در این میان، کمپ العدیری نقش مرکز آموزش، تمرین و آماده‌سازی رزمی نیرو‌های زمینی را بر عهده دارد.

به بیان دیگر، اگر عریفجان محل دریافت، ذخیره و توزیع تجهیزات باشد، العدیری آخرین حلقه این زنجیره است؛ جایی که نیرو‌ها پس از تجهیز، آموزش‌های میدانی و تمرین‌های آتش زنده را پشت سر گذاشته و در قالب یگان‌های آماده رزم برای اعزام به مناطق عملیاتی سازمان‌دهی می‌شوند. این تقسیم مأموریت، العدیری را به مکمل عملیاتی عریفجان و یکی از مهم‌ترین مراکز آماده‌سازی نیرو‌های زمینی آمریکا در غرب آسیا تبدیل کرده است.

کالبدشکافی زیرساخت‌های کمپ العدیری

کمپ العدیری یک اردوگاه نظامی ساده نیست، بلکه شبکه‌ای گسترده از میدان‌های آموزشی و زیرساخت‌های رزمی است که هر بخش آن برای مأموریتی مشخص طراحی شده است. این مجموعه شامل میدان‌های تیر سلاح انفرادی، میدان‌های تیر تیربار‌های سنگین، میدان‌های شلیک نارنجک‌انداز و خمپاره، میدان‌های تیر تانک و توپخانه، مسیر‌های آموزش خودرو‌های زرهی، مناطق مانور تیپ‌های زرهی، محل تمرین کاروان‌های نظامی، مراکز کنترل میدان تیر، مناطق فرود بالگرد، محل فرود هواپیما‌های ترابری سبک، دوره‌های آموزش جهت‌یابی زمینی، اتاق‌های آموزش جنگ شیمیایی، جاده‌های اختصاصی تردد تانک‌ها، انبار‌های موقت مهمات و مراکز تعمیر و نگهداری تجهیزات آموزشی است.

تنوع و گستردگی این زیرساخت‌ها، العدیری را به یکی از کامل‌ترین مجتمع‌های آموزش میدانی ارتش آمریکا در غرب آسیا تبدیل کرده و امکان اجرای هم‌زمان طیف وسیعی از آموزش‌ها و تمرین‌های رزمی را برای یگان‌های زمینی فراهم می‌کند.

شبکه عظیم مسیر‌های زرهی

یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های کمپ العدیری، شبکه مسیر‌های اختصاصی تردد خودرو‌های زرهی است. بر اساس اسناد مهندسی ارتش آمریکا، مسیر‌هایی با عنوان Improved Tank Trail، کمپ بویهرینگ را به میدان‌های آموزشی شمالی و جنوبی العدیری متصل می‌کنند. این شبکه شامل یک مسیر شمالی به طول حدود ۲۶ کیلومتر و یک مسیر جنوبی به طول حدود ۱۴ کیلومتر است؛ در مجموع نزدیک به ۴۰ کیلومتر مسیر اختصاصی، معادل تقریباً فاصله میدان آزادی تا فرودگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) که صرفاً برای تردد تانک‌ها، نفربر‌ها و خودرو‌های لجستیکی احداث شده است.

این مسیر‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ستون‌های زرهی بتوانند بدون ورود به جاده‌های عمومی کویت، میان کمپ بویهرینگ و میدان‌های مانور العدیری جابه‌جا شوند و تمرین‌های رزمی بدون ایجاد اختلال در شبکه حمل‌ونقل غیرنظامی انجام شود.

میدان مانوری به وسعت یک استان

یکی از قابل‌توجه‌ترین ویژگی‌های کمپ العدیری، ابعاد گسترده منطقه مانور آن است. بر اساس اسناد فنی ارتش آمریکا، Udairi Maneuver Area حدود ۲ هزار و ۶۷۰ کیلومتر مربع وسعت دارد؛ مساحتی که تقریباً هم‌اندازه یک استان کوچک است. همچنین محیط پیرامونی این منطقه نزدیک به ۲۲۰ کیلومتر بوده و محدوده خطر اصابت مهمات (Surface Danger Area) نیز حدود ۴۰۵ کیلومتر مربع برآورد شده است. این وسعت چشمگیر، امکان اجرای هم‌زمان تمرین و مانور چندین یگان زرهی، توپخانه‌ای و هوابرد را در بخش‌های مختلف مجموعه، بدون ایجاد تداخل در عملیات آموزشی، فراهم می‌کند.

برخلاف بسیاری از میدان‌های تیر که تنها یک محدوده آموزشی دارند، کمپ العدیری از مجموعه‌ای از مناطق مانور مستقل تشکیل شده است.

بر اساس اسناد رسمی ارتش آمریکا، این مجتمع شامل میدان‌های آموزشی با شناسه‌های A تا N است که هر یک برای نوع مشخصی از آموزش و تمرین رزمی طراحی شده‌اند. علاوه بر این، چندین منطقه فرود بالگرد، محل پرتاب و فرود نیرو‌های هوابرد، مسیر‌های آموزش جهت‌یابی زمینی و مجموعه‌های پشتیبانی میدان نیز در این مجتمع پیش‌بینی شده است.

مرکز آموزش تیپ‌های زرهی

کمپ العدیری طی دو دهه گذشته به یکی از اصلی‌ترین مراکز آماده‌سازی یگان‌های زمینی ارتش آمریکا تبدیل شده و تقریباً تمامی تیپ‌های زرهی این کشور پیش از اعزام به عراق، دوره‌های نهایی آموزش و ارزیابی خود را در این مجموعه سپری کرده‌اند. از جمله این یگان‌ها می‌توان به لشکر یکم سواره‌نظام (۱st Cavalry Division)، لشکر یکم زرهی (۱st Armored Division)، لشکر چهارم پیاده (۴th Infantry Division)، لشکر سوم پیاده (۳rd Infantry Division)، لشکر دهم کوهستان (۱۰th Mountain Division) و تیپ‌های زرهی گارد ملی (National Guard Armored Brigades) اشاره کرد.

تصاویر و گزارش‌های رسمی ارتش آمریکا نیز نشان می‌دهد نیرو‌های این یگان‌ها در العدیری با تجهیزات اصلی خود، از جمله تانک‌های آبرامز (M۱A۲ Abrams)، نفربر‌های بردلی (Bradley)، تیربار‌های سنگین، نارنجک‌انداز‌ها و سایر سامانه‌های رزمی، آموزش دیده و برای ورود به میدان عملیات آماده شده‌اند.

«العدیری»؛ آخرین حلقه آماده‌سازی عملیات زمینی

اگر کمپ عریفجان مرکز پشتیبانی و پایگاه علی‌السالم محور ترابری هوایی ارتش آمریکاست، کمپ العدیری آخرین حلقه زنجیره عملیات زمینی محسوب می‌شود؛ جایی که یگان‌ها پس از دریافت تجهیزات، آموزش نهایی، ارزیابی آمادگی رزمی و سازماندهی عملیاتی، برای اعزام به میدان نبرد آماده می‌شوند. به همین دلیل، العدیری از سال ۲۰۰۳ تاکنون در اغلب عملیات‌های زمینی آمریکا در غرب آسیا نقشی محوری داشته و در جریان عملیات «آزادی عراق» نیز به مهم‌ترین پایگاه آرایش و اعزام نیرو (Staging Post) تبدیل شد؛ هزاران نظامی آمریکایی پس از استقرار در این کمپ و تحویل تجهیزات، از محور‌های شمالی کویت وارد عراق شدند.

العدیری علاوه بر این، میزبان بخشی از ذخیره عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM Theater Reserve) است و در صورت نیاز به اعزام سریع یگان‌های رزمی در منطقه، یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های چرخه استقرار نیرو و تجهیزات به شمار می‌رود؛ موضوعی که آن را به بخشی از معماری واکنش سریع آمریکا تبدیل کرده است. از دیگر مأموریت‌های اصلی این مجموعه، آموزش کاروان‌های لجستیکی است. ارتش آمریکا پس از تجربه جنگ عراق، مسیر‌های ویژه‌ای برای تمرین اسکورت کاروان، مقابله با کمین، عبور از مناطق آلوده، واکنش به انفجار‌های کنار جاده و دفاع از خودرو‌های تدارکاتی ایجاد کرد و رزمایش‌های تمرین آتش مستقیم (Convoy Live-Fire) را در این کمپ برگزار می‌کند. همچنین تأسیسات Chemical Smoke Chamber برای آموزش استفاده از تجهیزات حفاظتی و مقابله با تهدیدات شیمیایی در این مجموعه فعال است.

فرماندهان ارتش آمریکا معتقدند یگانی که مأموریت خود را در شرایط سخت العدیری با موفقیت انجام دهد، آمادگی بیشتری برای استقرار در عراق، سوریه و دیگر مأموریت‌های منطقه‌ای خواهد داشت؛ از همین رو طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری گسترده‌ای برای نوسازی میدان‌های تیر، سامانه‌های آموزشی و تجهیزات این مجتمع انجام شده است.

پل ارتباطی عریفجان تا میدان نبرد

کمپ العدیری حلقه میانی زنجیره استقرار نیرو‌های آمریکا در کویت است؛ چرخه‌ای که معمولاً از بندر الشعیبه → کمپ عریفجان → کمپ العدیری → مرز عراق → منطقه عملیات تشکیل می‌شود. در این روند، تجهیزات سنگین از طریق دریا وارد کویت، در عریفجان سازماندهی و پشتیبانی لجستیکی می‌شوند، در العدیری آموزش نهایی، تیراندازی، تمرین‌های تاکتیکی و ارزیابی آمادگی رزمی انجام می‌شود و سپس یگان‌ها به عراق یا دیگر مناطق مأموریتی اعزام می‌شوند؛ الگویی که در جنگ عراق بار‌ها به کار گرفته شد.

آخرین آزمون آمادگی رزمی

العدیری در اسناد ارتش آمریکا آخرین مرحله اعتبارسنجی آمادگی رزمی یگان‌ها معرفی شده است. در این مرحله توانایی اجرای حمله زرهی، دفاع متحرک، عملیات شبانه، پشتیبانی آتش، تخلیه مجروح، هماهنگی هوایی، عملیات کاروان و فرماندهی و کنترل (C۲) ارزیابی می‌شود؛ تا جایی که فرماندهان تیپ سوم زرهی لشکر یکم سواره‌نظام این مرحله را «امتحان نهایی» پیش از اعزام توصیف کرده‌اند.

آموزش مشترک و تجهیزات

در العدیری، یگان‌های زمینی و هوایی به‌صورت مشترک تمرین می‌کنند؛ از هدایت آتش و پشتیبانی نزدیک هوایی تا هماهنگی بالگرد‌های آپاچی (AH-۶۴ Apache) با تانک‌های آبرامز (M۱A۲ Abrams)، جابه‌جایی نیرو با بلک هاوک (UH-۶۰ Black Hawk) و انتقال تجهیزات با شینوک (CH-۴۷ Chinook).

مهم‌ترین سامانه‌های حاضر در این مجموعه شامل تانک آبرامز (M۱A۲ Abrams)، خودروی رزمی پیاده‌نظام بردلی (M۲A۳ Bradley)، هویتزر خودکششی ام۱۰۹ پالادین (M۱۰۹ Paladin)، سامانه راکت‌انداز چندگانه هایمارس (M۱۴۲ HIMARS)، بالگرد تهاجمی آپاچی (AH-۶۴ Apache)، بالگرد چندمنظوره یو‌اچ-۶۰ بلک‌هاوک (UH-۶۰ Black Hawk)، بالگرد ترابری سنگین سی‌اچ-۴۷ شینوک (CH-۴۷ Chinook)، کامیون سنگین تاکتیکی هیمت (HEMTT)، خودرو‌های مقاوم در برابر مین و کمین (MRAP) و خودروی تاکتیکی سبک مشترک (Joint Light Tactical Vehicle - JLTV) است که بخش عمده آموزش و به‌کارگیری آنها در قالب مانور‌های مشترک، تمرین‌های آتش زنده و سناریو‌های عملیاتی انجام می‌شود.

چرا آمریکا همچنان روی العدیری سرمایه‌گذاری می‌کند؟

با وجود کاهش حضور نظامی آمریکا در عراق، واشنگتن نه‌تنها مجتمع آموزشی العدیری را تعطیل نکرده، بلکه با نوسازی میدان‌های تیر، مسیر‌های زرهی، سامانه‌های کنترل میدان و زیرساخت‌های آموزشی، جایگاه آن را در معماری عملیاتی فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) حفظ کرده است.

در دکترین ارتش آمریکا، آموزش بخشی از مأموریت است؛ ازاین‌رو العدیری حتی پس از کاهش مأموریت‌های رزمی در عراق نیز همچنان میزبان یگان‌های رزمی، لجستیکی، مهندسی، توپخانه‌ای و هوانیروز باقی مانده است.

اسناد رسمی فرماندهی مرکزی نیروی زمینی ارتش آمریکا (USARCENT) نشان می‌دهد این مجتمع علاوه بر آموزش کلاسیک، برای حفظ آمادگی نیرو‌های ذخیره سنتکام (CENTCOM Theater Reserve)، آزمایش تجهیزات و فناوری‌های جدید و اجرای تمرین‌های واکنش اضطراری نیز به کار گرفته می‌شود.

بر اساس اسناد آموزشی فرماندهی مرکزی نیروی زمینی ارتش آمریکا (USARCENT)، العدیری تقریباً تمام نیاز‌های آموزشی نیرو‌های زمینی آمریکا را پوشش می‌دهد؛ از آموزش تانک، نفربر، توپخانه، خمپاره، موشک ضدزره، مواد منفجره، هدایت آتش و پشتیبانی نزدیک هوایی تا مقابله با پهپاد و بمب‌های کنار جاده، تمرین ستون‌های زرهی، جنگ شهری، فرماندهی و کنترل (C۲) و رزمایش‌های مشترک زمینی ـ هوایی؛ به‌گونه‌ای که تقریباً هیچ شاخه‌ای از آموزش نیرو‌های زمینی آمریکا خارج از ظرفیت این مجتمع نیست.

اهمیت العدیری در حفظ آمادگی نیرو‌های ذخیره سنتکام، امکان اعزام سریع یگان‌ها به عراق، سوریه و دیگر نقاط منطقه، آموزش مشترک با نیرو‌های ائتلاف، حفظ چرخه آمادگی تیپ‌های زرهی، آزمایش فناوری‌های جدید و تداوم توان واکنش سریع است. از همین رو، مجتمع آموزشی العدیری در کنار کمپ بویهرینگ، با وجود آنکه نه مرکز فرماندهی مانند عریفجان است و نه پایگاه هوایی مانند علی‌السالم، همچنان یکی از ارکان اصلی چرخه «دریافت نیرو، آموزش، ارزیابی آمادگی و اعزام» و از مهم‌ترین مراکز آموزش آتش زنده و آماده‌سازی رزمی نیرو‌های زمینی آمریکا در حوزه مسئولیت سنتکام به شمار می‌رود.

ضربات مداوم ایران بر محور عملیات آمریکا در منطقه

قرار گرفتن کمپ العدیری در فهرست اهداف عملیات‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران از جمله مراحل چهاردهم، شانزدهم، هفدهم و نوزدهم عملیات «صاعقه» و همچنین امواج مختلف عملیات «وعده صادق ۴» را نمی‌توان صرفاً واکنشی به تجاوزات نظامی آمریکا علیه ایران و نقض تفاهم آتش‌بس میان دو طرف دانست. جایگاه این مجموعه در شبکه عملیاتی ارتش آمریکا، به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین مراکز آموزش، آماده‌سازی و اعزام یگان‌های زمینی در حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM)، به آن اهمیتی راهبردی بخشیده است.

براین‌اساس، العدیری نه‌تنها یک اردوگاه آموزشی، بلکه یکی از گره‌های کلیدی زنجیره عملیاتی نیرو‌های آمریکایی در منطقه محسوب می‌شود؛ موضوعی که می‌تواند چرایی قرار گرفتن آن در میان اهداف حملات ایران را نیز تبیین کند.

منبع: فارس