پایان یک رؤیای بزرگ / اشک‌های مسی در شب خداحافظی با جام جهانی

باشگاه خبرنگاران جوان - فینال جام جهانی ۲۰۲۶ برای لیونل مسی قرار بود شب یک رؤیای دوباره باشد؛ شبی که شاید آخرین فرصت او برای بالا بردن جام جهانی بود. اما پایان این داستان، چیزی جز اشک و حسرت برای بزرگ‌ترین ستاره تاریخ فوتبال آرژانتین نبود. پس از آنکه اسپانیا با گل فران تورس جام را از چنگ آرژانتین خارج کرد، مسی در میان بهت و سکوت هواداران، فرو ریخت. شماره ۱۰ آلبی‌سلسته که چهار سال قبل در قطر توانسته بود بزرگ‌ترین جام فوتبال جهان را لمس کند، این بار نتوانست دومین ستاره را به پیراهن کشورش اضافه کند.

مسی پیش از این دو فینال جام جهانی را تجربه کرده بود؛ در برزیل ۲۰۱۴ که ضربه ماریو گوتزه قهرمانی را از آرژانتین گرفت و در قطر ۲۰۲۲ که سرانجام طلسم شکست و جام جهانی به دستان او رسید. اما در سومین فینال، اسپانیا سد راه او شد. لاروخا با پیروزی یک بر صفر، نه‌تنها دومین قهرمانی تاریخ خود را جشن گرفت، بلکه آخرین رؤیای مسی برای ثبت یک پایان افسانه‌ای‌تر را نیز از بین برد.

با وجود اینکه مسی در مسیر رسیدن آرژانتین به فینال نقش مهمی داشت و در این جام جهانی چندین رکورد تاریخی را شکست، در بازی نهایی نتوانست مقابل دفاع منسجم اسپانیا کاری از پیش ببرد. وقتی مدال نایب‌قهرمانی به گردن مسی آویخته شد، دوربین‌ها روی چهره شکسته او ماندند. کاپیتان آرژانتین تلاش کرد احساساتش را کنترل کند، اما اشک‌هایش جاری شد.

لامین یامال، ستاره جوان اسپانیا، نیز برای دلداری دادن به سمت او رفت؛ تصویری که تضاد دو نسل فوتبال را در یک قاب نشان می‌داد؛ یکی در آغاز مسیر پرافتخار خود و دیگری در پایان یک دوران تاریخی.

مسی حتی هنگام رفتن به سمت تونل رختکن هم نتوانست گریه‌هایش را متوقف کند. او در حالی ورزشگاه را ترک کرد که می‌دانست شاید این آخرین حضورش در یک فینال جام جهانی بوده باشد.

بسیاری این صحنه را با فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۶ مقایسه کردند؛ زمانی که شکست مقابل شیلی باعث شد مسی در اوج ناراحتی اعلام کند از تیم ملی خداحافظی می‌کند. اما این بار تفاوت بزرگی وجود داشت. مسی برخلاف آن روزها که تنها و دور از تیم نشسته بود، مقابل هواداران آرژانتینی ایستاد؛ هوادارانی که با وجود شکست، نام او را فریاد زدند و اسطوره خود را تشویق کردند.

او با مدال نقره بر گردن، کنار هم‌تیمی‌هایش ایستاد و نشان داد حتی در شکست نیز می‌تواند رهبر باشد. بازیکنان آرژانتین یکی پس از دیگری به او پیوستند تا از هوادارانی که تا آخرین لحظه حمایتشان کردند، تشکر کنند. اشک‌های مسی تنها تصویر احساسی پایان فینال نبود. رودریگو دی‌پل و نیکولاس اوتامندی نیز پس از شکست نتوانستند احساسات خود را کنترل کنند.

آنها در کنار کاپیتان تیم ایستادند؛ کاپیتانی که بار دیگر نشان داد رهبری فقط در لحظات پیروزی معنا ندارد و پذیرش شکست نیز بخشی از بزرگی یک قهرمان است. اکنون بزرگ‌ترین پرسش درباره آینده مسی، ادامه حضور او در تیم ملی آرژانتین است.

مسی در جام جهانی بعدی ۴۳ ساله خواهد بود و اگرچه هنوز تصمیم رسمی درباره آینده‌اش نگرفته، اما شکست در این فینال می‌تواند پایانی برای حضور او در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان باشد. او تاکنون با پیراهن آرژانتین ۲۰۷ بازی انجام داده، ۱۲۵ گل به ثمر رسانده و افتخاراتی مانند جام جهانی، دو قهرمانی کوپا آمریکا و فینالیسیما را به دست آورده است. با این حال، فینال ۲۰۲۶ نشان داد که حتی بزرگ‌ترین ستاره‌ها نیز در برابر گذر زمان شکست‌ناپذیر نیستند.

مسی در فینال نمایش همیشگی خود را نداشت. اسپانیا برنامه ویژه‌ای برای مهار او داشت و اجازه نداد مانند مسابقات قبلی، در فضاهای خطرناک صاحب توپ شود.

شماره ۱۰ آرژانتین بیشتر از همیشه از دروازه فاصله داشت و مدافعان اسپانیا اجازه ندادند با پاس‌های کلیدی یا حرکات انفجاری سرنوشت بازی را تغییر دهد. اما حتی در شبی که مسی کم‌فروغ بود، حضور او در زمین برای اسپانیا یک تهدید دائمی محسوب می‌شد؛ چرا که همه می‌دانستند یک لحظه کافی است تا او نتیجه مسابقه را تغییر دهد.

مسیر مسی با تیم ملی آرژانتین همیشه آسان نبود. از نخستین جام جهانی‌اش در سال ۲۰۰۶ تا سال‌ها ناکامی در فینال‌ها، او بارها طعم انتقاد و شکست را چشید.

چهار فینال از دست‌رفته در کوپا آمریکا ۲۰۰۷، ۲۰۱۵، ۲۰۱۶ و جام جهانی ۲۰۱۴، فشار زیادی روی او گذاشت. در سال ۲۰۱۶ حتی تصمیم گرفت از تیم ملی خداحافظی کند. اما بازگشت او، آغاز فصل تازه‌ای بود. با حضور لیونل اسکالونی و شکل گرفتن نسلی جدید از بازیکنان آرژانتین، مسی توانست سرانجام جام‌هایی را که سال‌ها انتظارش را می‌کشید، فتح کند؛ از کوپا آمریکا و فینالیسیما گرفته تا مهم‌ترین آنها، جام جهانی قطر.

شاید مسی نتوانست آخرین تصویر خود از جام جهانی را با بالا بردن جام ثبت کند، اما میراث او در فوتبال آرژانتین ماندگار است. او بازیکنی بود که سال‌ها بار سنگین امید یک ملت را به دوش کشید؛ بازیکنی که از شکست‌های تلخ عبور کرد و در نهایت توانست کشورش را به قله فوتبال جهان برساند.

حالا تنها یک سؤال باقی مانده است: آیا اشک‌های نیویورک، آخرین قاب لیونل مسی با پیراهن آرژانتین بود یا یک فصل دیگر از داستان این اسطوره باقی مانده است؟

منبع: قدس آنلاین